29-07-08

NMR of MRI

Gisteren, 28 juli 2008, een drukke dag. Er stond veel op het programma, waarvan iets belangrijk op onvruchtbaarheidsvlak. Om 16u30 had ik een afspraak voor een NMR te laten nemen. Deze NMR is nodig om te weten of ik adenomyose heb.

Ik was helemaal niet zenuwachtig. Eigenlijk wist ik toch al ongeveer hoe het zou gaan. Ik zou in een smalle koker moeten liggen en veel lawaai horen. Ik zou geen pijn voelen en uiteindelijk niets weten. Voor het resultaat ben ik altijd veel zenuwachtiger.

 

Om 16u kwamen we al aan in het ziekenhuis. Tien minuten later waren we al bij de NMR. Twintig minuten te vroeg dus. Ik had niets mee om te lezen zodat de tijd sneller zou gaan, maar er lag wel een “Dag Allemaal”. Dus daar maar rustig in beginnen lezen. Maar ik had nog maar twee bladzijden vluchtig bekeken of ze riepen mijn naam al. Ik mocht binnen gaan in een soort sas waar ik me diende te omkleden. Alles moest ik uit doen, op mijn slipje na. Ook van juwelen diende ik me te ontdoen. Een soort operatiehemdje mocht ik aandoen.

Ook toen was ik er nog van overtuigd dat ze me een tijdje in dat sasje zouden laten staan en dus begon ik rustig het informatieblad dat tegen de muur hing te lezen. Nog maar pas begonnen, of de verpleger stond er al. Net voor ik op de NMR-tafel ging liggen, kwam vanuit een toestel een stem die zei dat ik nog een haarspeld zitten had. Deze en het rekkertje (die ook een stukje metaal had) eerst uitgedaan en dan plaats genomen op de NMR-tafel. Er lagen twee hoofdkussens: één ter hoogte van het hoofd en één ter hoogte van de onderbenen. Er werd een soort verhard schild over mijn onderbuik en heupen vastgemaakt. Dit diende er vermoedelijk voor te zorgen dat ik zou blijven liggen. Mijn handen werden op mijn borstkast geplaatst. Ik kreeg een soort ballonnetje in de handen en de verpleger vermelde dat dit diende om te bellen als het niet meer zou gaan. Hij zei eveneens zeer vluchtig dat de koptelefoon die hij me opzette diende als bescherming tegen het lawaai. Het lawaai is er als ze foto’s maken. Hij voegde er ook nog aan toe dat ik stil moest blijven liggen.

 

Het ging allemaal zeer snel. Voor ik het wist werd ik in de koker geschoven. En maar schuiven; ik dacht hier komt geen einde aan. Ik hield mijn ogen open, ook al had het ventje me aangeraden deze dicht te houden. Eerst was het even beangstigend. De koker is zeer smal en ik werd er ook (denk ik toch) volledig ingeschoven. Ik begon vrijwel onmiddellijk de bedenking te maken dat echt dikke mensen daar toch niet in kunnen. Wat doen ze met deze mensen? Kunnen die dan geen NMR ondergaan?

Er schenen twee lampjes boven mij. Maar al snel deed ik toch mijn ogen dicht, want stel dat het lawaai begint en ik zou verschieten en dan te bewegen. Het leek me veiliger als de ogen dicht waren.

 

Het duurde wel vrij lang en je zult het altijd zien hé; alles leek te beginnen jeuken. Tussen mijn twee wenkbrauwen. Aan mijn neus. Aan mijn voorhoofd. Boven mijn borsten. Maar ja, ze hadden zo gezegd niet te bewegen, dus krabben durfde ik niet.

Ik vroeg me ook af of ze me konden. Ik deed mijn ogen weer open op zoek naar een camera. Maar mijn hoofd durfde ik niet te bewegen, dus mijn zicht bleef beperkt. Geen camera gevonden. Ook had ik graag gezien hoe ver ik in de koker zat, maar het hoofd opheffen om te kijken was ook geen optie. Dus het blijft er naar raden.

Ondertussen weerklonk nu en dan een kloppend geluid.

 

Op een bepaald moment kwam er een stem uit het NMR-toestel. Deze leek van een andere planeet te komen. Het was zeer vreemd. De dame zei “Stoppen met ademen.” Mijn eerste reactie was “heeft ze het tegen mij? Ik zal maar voor de zekerheid stoppen met ademen zeker. Maar hoe lang?” Ik was zo verrast en had zo snel gestopt met ademen dat ik eigenlijk geen hap verse lucht had genomen voor ik gestopt was. En dus dacht ik direct dat ik het niet lang zou kunnen uithouden. Ze had niet gezegd hoe lang het moest. Ondertussen bleef wel het kloppend geluid terugkomen; deze keer sneller na elkaar. En net toen ik dacht ik hou het niet lang meer uit, weerklonk de stem opnieuw: “Je mag terug ademen”. Oef, opgelucht.

Vermoedelijk mocht ik niet ademen omdat het op en neer gaan van het diafragma een goede foto-name tegengaat. Maar een beetje meer uitleg had toch welkom geweest. Zo gewoon “stoppen met ademen” komt raar over. Maar ik ken hen wel begrijpen hoor. Zij doen niets anders, dus voor hen is het super normaal, maar voor mij niet.

 

Vrijwel direct nadien werd ik terug uit de koker geschoven en het viel me nu pas op dat ik zo hoog van de grond lag. Ze deden de tafel opnieuw naar beneden, de verpleegkundige maakte me los en zei dat alles zou doorgestuurd worden naar de dokter. Ook al wist ik het antwoord al, ik vroeg toch nog snel of ik nu al niets zou weten. Negatief antwoord dus.

Bij het naar buiten keek ik snel nog eens rond en probeerde een beeldscherm te zien. Gevonden, maar het was het beeld van een schedel. Dus niet van mij. Jammer. Alhoewel, met dat te zien zou ik toch niets meer weten. 

Ik mocht me terug aankleden en voorbij was het.

Nu is het spannend afwachten tot 13 augustus, alhoewel het vermoeden zeer groot is dat ik het heb. Maar wat dan? Die vragen staan nog open.

decoration

11:12 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

heftig Ik heb wat last van clautrofobie (eigenlijk enkel in tunnels en als ik in een klein reuimte ben waar het donker is), denk dat ik misschien wel beetje zou 'freaken'.
Leuk dat je alles zo goed beschrijft, als wij ooit zoiets moeten doen, weten we alvast al waaraan we ons moeten verwachten!

Gepost door: Mom to be | 29-07-08

brrrrrr ik zou constant vastzitten in dat smal ding.Ik ga es navragen of ik daarom die test gekregen heb maar wellicht gaat de prof me dan echt wel beginnen verafschuwen,aangezien er volgens hem niks mis is...zucht!

Gepost door: Peggy | 29-07-08

De commentaren zijn gesloten.