25-07-08

The aftermath

Na mijn eerste crash voelde ik me nog niet echt beter. Ik zat (of beter gezegd zit) met verschrikkelijk veel onduidelijke, tegensprekende gevoelens. Tranen lijken nooit echt veraf als ik erover schrijf of online praat met lotgenoten. Maar de "macho" in mezelf verbiedt me opnieuw ze echt te laten vloeien. Het zal ooit wel weer eens eindigen in een crash, zeker?

Ik weet niet goed hoe ik op mijn eerste crash moet terugkijken. Opgelucht dat onze vrienden het weten? Verdrietig dat het me niet gelukt is dit voor ons te houden? Droevig omdat ik het verteld heb wanneer ik het zelf niet wou vertellen? Dwaas omdat ik voor zoiets dom zoveel tranen heb gelaten? Blij dat het er eens uit is, de tranen? Gerustgesteld dat ik eindelijk kan wenen?

Er blijven zoveel vragen, maar zo weinig antwoorden. Verschrikkelijk vind ik dit. En ik weet dat er nog zoveel vragen zullen overblijven, tot het moment dat ik onze gezonde baby in onze armen zal houden. Momenteel lijkt dit wel zo veraf. Waar is die verdomde roze bril heen?

decoration

10:27 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

kop op! geloof nu gewoon eens dat het echt wel gaat lukken.ik geloof er alvast al in!groetjes x

Gepost door: Peggy | 25-07-08

Pink glasses Ik heb de mijne op.. Ik probeer heel hard NIET te denken. Ik geloof er echt in dat we zwanger zullen zijn, maar dat we nog even geduld moeten hebben. Ik durf niet al te hard te dromen dat we bv deze keer prijs hebben, maar ik geef grif toe: ik heb hoop. Ik probeer echt om deze ronde niet te maken tot "ALS IK NU WEER NIET ZWANGER BEN IS ER ECHT IETS MIS EN IK GA NOOIT ZWANGE RAKEN" cyclus.
Het zou fijn zijn mocht ik nu niet de diepe dalen en zware inzinkingen beleven, dat ik het allemaal wat luchtiger kan houden: blik op de toekomst en kijken naar de volgende fase. Stressen over wat er komt of niet volgende week doe ik vooralsnog niet. Maar zo rond de 29ste (dinsdag al) zou het kunnen dat ik al menstrueer. En ik duw die gedachte dus weg, dat de Russen komen moet immers niet perse negatief zijn. Want menstruatie zou ook betekenen: eindelijk tijd voor testen en zicht op de 2e grote stap.
For once: zou ik zo graag eens NIET verscheurd zijn tussen hoop en wanhoop.

Maar 1 ding geloof ik wel: al dan niet met hulp, maar ik geloof echt dat we een goede kans hebben om zwanger te zijn om ook dat ongelooflijke geluk van een babybundeltje te mogen kennen. Dat is behoorlijk rooskleurig, want de voor we nar het CRG gingen liep ik al heimelijk IVF pogingen te plannen en had ik gedachten als: wel of geen adoptie. Nu is dat wel voorbij. Ik ga die thema’s zeker niet tot in detail gaan bestuderen of samen met mijn man daar een standpunt rond innemen vooraleer het echt nodig is. We’ll take things as they come. Maar ze zullen komen de goede tijden, en dat is dan mijn versie van de roze bril ophouden.

Gepost door: Mom to be | 25-07-08

stokje er ligt een stokje op jou te wachten bij mij.Kom je het halen?Kinda sets your mind off things ;-)

Gepost door: Peggy | 26-07-08

De commentaren zijn gesloten.