20-07-08

Mijn eerste crash ...

... is een feit.

Weekend! ... Betekent normaal uitslapen. Ik kan dit al lang niet meer. Als ik 9u30 haal, mag ik al blij zijn. Maar de laatste weken word ik vaak op zaterdag gewekt door het geklop van de buren. Zo was het gisteren ook. Om 7u viel de eerste klop en bibi was wakker. Nog 10 minuten ben ik blijven liggen, maar het geklop bleef aanhouden. Dus besliste ik maar op te staan. Ik moest toch vrij vroeg opstaan want we hadden afgesproken met vrienden in Antwerpen.

De hele dag heb ik plezier gehad. Af en toe voelde ik wel een steek en een trek in één van de gaatjes van de laparoscopie. Ik begon me wat zorgen te maken in de loop van de namiddag. Tenslotte had het ventje gisteren de draadjes verwijderd. En bij één van de gaatjes leek het toch niet zo mooi dicht te staan als bij de andere.

Toen ik even een moment alleen had kon ik piepen naar het gaatje. Oh nee, het stond open en er was vocht vrij gekomen. De ongerustheid nam toe. Ik toonde het aan het ventje. Hij zei dat ik wel maandag naar het ziekenhuis kon gaan om het te laten nakijken. Maar ik was niet gerust. Bovendien was maandag een feestdag en dus zou het pas op dinsdag kunnen. Plus, hoe stom het misschien ook klinkt, maar ik begon maar te denken aan het litteken dat het zou vormen op mijn buik. Ik kon vanaf dan niet meer helder denken. Ik kon niet meer genieten en bleef met mijn gedachte bij deze wonde.

Onze vrienden hadden het wel gezien aan mij. Ze vroegen of ik moe was? In de auto zei vriendin zelfs dat ik mijn hoofd op haar schoot mocht leggen, dan zou ik toch een beetje kunnen slapen. Ik zou er zo wel door komen terug. Maar dat was natuurlijk niet het probleem. Ik was wel moe, maar dat baarde me geen zorgen.

Even later deden we inkopen in een grootwarenhuis. Ik vertelde terug mijn ongerustheid aan het ventje, terwijl onze vrienden verder in de gang liepen. Hij zei dat we snel naar de spoed zouden gaan. Maar dan moesten we wel iets verzinnen dat we niet bij de vrienden thuis meer zouden langsgaan. Ik had het in Antwerpen en op de terugweg al moeilijk gehad om niet in wenen uit te barsten. Nu kon ik het niet meer tegenhouden. Het begon gewoon te lopen. Of all times, kreeg ik een zware huilbui in het grootwarenhuis. De roze bril werd van mijn neus gesmakt. Hij was kompleet weg en leek in stukken van elkaar op de grond te liggen.

Mijn vriendin begon zich schuldig te voelen en dacht dat ze iets verkeerd had gezegd. Natuurlijk niet. Het was toch haar fout niet? De vriend zei dat ik gewoon overmoeid was. Maar nee, die vermoeidheid heeft daar niets mee te maken. Alle emoties die ik afgelopen toch wel ergens in mij heb opgekropt, kwamen nu goed los. Ik had afgelopen maanden tenslotte nog maar een paar traantjes gelaten. Nu liepen de tranen over mijn wangen.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk heb ik mijn wonde getoond aan mijn vriendin. Ik heb hen verteld dat ik een laparoscopie gehad heb vorige week. Ik heb hen verteld over de endometriose.

Nadien zijn we naar de spoed gegaan. Er kon niets aan gedaan worden en de wonde stond niet geïnfecteerd. Of het litteken zou worden, viel af te wachten. Ook al hebben ze me niet echt geholpen, ik was toch gerust gesteld. Op de spoed self schoten wel allerlei vragen door mijn hoofd: "Waarom? Waarom ik? Waarom op die plaats? Waarom kunnen wij niet gewoon kindjes krijgen?". Ik was (en ben) er ook vast van overtuigd dat ik adenomyose heb. Ook dat, weeral zoiets speciaal en het is natuurlijk weer bij mij. Het leek alsof mezelf volledig omwentelde in zelfmedelijden. En normaal ben ik zo niet. Waarom doet het dit toch met mij?

Bij samenkomst met onze vrienden terug hebben we hen uiteindelijk alles verteld. Ze begrepen me en zeiden dat het normaal was dat ik dit niet had verteld oorspronkelijk. Oef, ... ze waren echt begripvol. Het leek ook of ze het echt begrepen en dat deed deugd. Ze beloofden zich aan de "not to tell" regel te houden.

decoration

 

10:10 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

een wijs besluit bij ons weet iedereen het en da's maar makkelijk ook.het is niet zo dat iedereen ineens begint te vragen hoe het gaat of dat kinderen doodgezwegen worden,het is gewoon iets wat je moét delen en raar genoeg,in mijn geval,zelfs zo veel mogelijk.En zo kom je net als ik misschien te weten dat er mensen uit je naaste familie met hetzelfde moeten kampen hebben.Wie weet,meidje,maar geef vooral niet op!

Gepost door: Peggy | 21-07-08

balen Het werd je teveel,de spreekworrdelijke druppel die ervoor zorgt dat de tranen maar bleven komen... Soms zijn het dingen die niet eens zo erg zijn (als je bedenkt wat je al dorogemaakt hebt) die de stoppen doen doorslaan.
Ik vind het erg voor je dat je zo ongerust was, want ik weet hoe ellendig je je kan voelen en hoe niets nog mooi is. Waarom jij? Waarom wij? Ik weet het niet lieve meid, ik kan enkel me je mee(be)leven .

Dat je het er eens uitgegooid hebt lijkt me een goede beslissing. Ik denk dat je er echt behoefte aan had en als iemand luistert kan dat al veel helpen.

Hang in there..Stevig knuffeltje!

Gepost door: Mom to be | 22-07-08

Hallootjes Ocharme meid...af en toe schiet de moed er in hé! Ik heb ook 2x een laparascopie gehad en effectief ook 2x zulke buien gehad nadien...dus zeker niet voor schamen!

Heel belangrijk om te praten met je ventje en elkaar te steunen!! Je hebt elkaar echt nodig op zulke momenten...

In het begin hadden wij het ook tegen niemand verteld maar na een tijdje kan je dat niet meer volhouden...zulke behandelingen vergen echt veel van je en je moet echt naar je lichaam luisteren...

Dikke knuffel en hou de moed er in meid!!!

Groetjes x

Gepost door: Opnieuw mama | 22-07-08

De commentaren zijn gesloten.