11-07-08

De dag van de waarheid of toch niet?

De avond voor de laparoscopie had ik bezoek. Dat was misschien goed, dan dacht ik niet te veel aan wat me te doen stond de volgende dag. Maar ik had geen schrik voor de ingreep, dus bracht het bezoek wel nadelen met zich mee ook.

Ze bleven vrij lang en hierdoor moest ik mijn pre-operatieve voorbereidingen nog doen 's avonds laat. Om 23u nog het bad in en ontharingscreme gebruiken. De zone net onder de borsten tot halverwege de bovenbenen moet haarloos zijn. Het CRG had me het nodige materiaal hiervoor meegegeven.

Nadien moest het ergst nog komen. Een fleet, dit is een lavement dat ervoor zorgt dat je darmen leeg zijn (of toch zogoed als). Pffff, dat vond ik toch allesbehalve aangenaam. Het even moeten ophouden, terwijl je broodnodig moet. En krampen. Ik ga maar niet te veel in de details treden, of jullie willen niet meer verder lezen ;-).

Het was uiteindelijk bijna 1u als ik mijn bed in kon. Om 5u55 liep de wekker af. Ik moest er om 7u30 zijn, dus vroeg vertrekken. Ik moest me eerst nog wassen met een Isobetadine wash. Dus opnieuw het bad in. Om 6u30 vertrokken we.

Om 7u10 kwamen we toe. Ik wilde me aanmelden, maar de balie ging pas open om 7u30, dus nog een 20 minuten wachten. Na de aanmelding beneden en op het eerste verdiep, kregen we direct mijn kamer toegewezen. Na een klein kwartier kwam de verpleegkundige een paar vragen stellen; opnieuw dezelfde eigenlijk: medicatiegebruik, allergieën, gewicht, lengte, .... Ik moest dan ook mijn operatiehemdje aandoen, want ze wist niet wanneer het mijn beurt zou zijn. Ze had opgesomd dat ik een hysteroscopie en een laparoscopie moest doen. Dat was toch niet alles? Ik moest toch ook een HSG en niet te vergeten: het coaguleren van de zenuw. Dus ik het maar eens extra vragen. De verpleegkundige antwoordde nogal onvriendelijk: "Daar hebben wij niets mee te maken hé". Ik had zoiets van ja maar ik wel. Ik wil weten dat ze dat allemaal wel doen.

Ondertussen was mijn buurvrouw aangekomen en kwam er een verpleger bij haar. Om ook dezelfde vragen te stellen. Hij vertelde aan de mevrouw dat hij zou gaan kijken op de lijst wanneer zij gepland stond. Euh, die vieze verpleegster van mij zei dat ze het niet wist en voor de buur weten ze het wel. Ik dan toch maar aan de verpleger gevraagd of hij het ook wist voor mij. En ja hoor, ik zou als tweede gepland staan. Maar hij zei dat ze wel afwijken van dit plan soms. 

Het operatiehemdje in de badkamer aangedaan en het bedje in. Heel snel nadien waren de verpleegkundigen er terug. Het was mijn beurt al. Ik zou als eerse binnengaan. Ik was blij, want dat wachten pffff. Na een IM inspuiting (voor het kalmeren) reden ze me weg.

Na de eerste dubbel deur was er een eerste stopplaats. Een verpleegkundige plaatste mijn infuus. Het vervolg hierna is nogal flou en ik ben niet zeker of het echt is of een droom. Dat zal wel door de narcose komen zeker. Ik werd binnengereden in de OK. Ik zag heel veel volk staan. Ook mijn fertiliteitsarts was er. Hij vroeg me of ik zenuwachtig was. Toen ik neen antwoordde, zei hij terug "dat is dan al goed'.  

Ik vroeg toen aan de verpleegkundige naar het coaguleren van de zenuw. En toen zei ze dat het nu nog het moment was om het aan de dokter te vragen., wat ik dus deed. Hij antwoordde dat het afhankelijk was of ik endometriose had of niet. Maar is dit nu echt gebeurd, of heb ik dit allemaal gedroomd blijft een vraagteken.Toen kwam de anesthesiste met een masker boven mij hangen en vanaf dan black-out. 

 

decoration

 

 

 

 

 

 

Toen ik wakker werd, had ik een vreemd gevoel. Ik kwam precies van een andere planeet en wist niet waar ik was. De verpleegkundige van op de recovery vroeg of ik pijn had. Neen, maar ik had koud. Ze legde nog een extra deken op mij, maar ik bleef bibberen van de kou.  Ik viel ook continu terug in slaap en continu terug wakker. Echt vreselijk gevoel. Dat is dan ook volledige verdoving zeker.

Na een tijdje kwam mijn buurvrouw van op de kamer (of dat denk ik toch) ook naast me liggen op de recovery. En toen mocht ik terug naar mijn kamer. Omdat ik zo bibberde, nam ze wel nog eens mijn koorts: 35,5°C. Bij de overdracht tussen de verpleegkundige van de recovery en de verpleegkundigen van de verpleegafdeling dat ik een laparoscopie voor endometriose had ondergaan. Dus toch? Ze zouden dat toch niet zeggen als ik het niet had, hé. Maar zeker was ik het natuurlijk niet.

Om 13u50 was ik terug op de kamer. Mijn mama was er niet, maar wel de partner van de buurvrouw. Hij moest de kamer verlaten, terwijl de verpleegkundigen mij wasten. Toch dat gedeelte dat ik had moeten ontharen, want dat was geel van de ontsmetting. 

Kort nadien kwam mijn mama terug. Ze was net aan de telefoon met mijn vader, want mama had gezegd dat ik waarschijnlijk rond 12u terug zou zijn. Papa was toch heel bezorgd, hij had dat ook gezegd tegen mijn mama. Zijn kleine meid die geopereerd moest worden. Hoe lief.

Het ventje moest werken tot 13u voor hij pauze had. Dus die kon dan pas bereikt worden. We hadden al gebeld, maar zonder resultaat. Om 13u belde hij terug, maar natuurlijk of all times, zijn batterij plat. Hij had enkel de tijd om hallo te zeggen. Om 13u30 kreeg hij dan eindelijk het nieuws hoe het met mij was.

Om 14u, veel sneller dan ik had verwacht, stond de fertiliteitsarts al aan mijn bed. Hij vroeg hoe het met me was. Ik antwoordde "goed maar ik ben benieuwd". Ik brandde van nieuwschierigheid. Hij zei "Je had gelijk". Am I not always? Knipoog Hij ging verder: "Je had endometriose. Het zat rond de blaas en de darm. Hij heeft alles kunnen wegnemen. De eileiders waren vrij." So far so good. Ik was al heel opgelucht. Dan kwam de maar. Ik heb blijkbaar ook een vergrote baarmoeder. Te groot voor iemand die niet zwanger is. Dat kan wijzen op adenomyose. Idd, what the hell is dat? Het is een soort endometriose, maar in de baarmoederwand. Hierdoor kan de baarmoeder vergroten. Dit zorgt ook voor pijnlijke maandstonden. Dus dan toch er nog niet vanaf misschien??? Hij vroeg ik veel bloedverlies had tijdens mijn regels. Ja wat is veel. Het is moeilijk om te vergelijken, want ja ventje heeft het niet hé en bij een ander gaan kijken ... no thanks.  "Hoeveel dagen bloed verlies je?" Ah, een dag of 6 à 7 toch. Dat is blijkbaar veel, dus ook suggestief voor adenomyose.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Om te weten of ik dat heb, moeten ze een MRI doen. Want hij kon dat niet zien tijdens laparoscopie. Hij vergeleek het met een muur. Het zit in de muur. Hij zou ervoor zorgen dat ik snel die MRI kon doen. Pas als ze dat weten kunnen ze behandelplan opstellen. Maar hoe of wat??? Welk effect heeft het op zwanger worden????

Het gaat allemaal zo snel en het overvalt je. Je krijgt weinig de kans om er echt over na te denken. Als je dat kan, is de dokter al weg natuurlijk. Dus blijf je achter met onbeantwoorde vragen. Natuurlijk snap ik wel dat hij geen tijd heeft om rustig met je aan het bed te zitten wachten tot je al je vragen in je opkomen je deze kan stellen. Dus beschouw dit niet al een verwijt naar hem toe, maar als een feit.

Ik blijf nu wel met een dubbel gevoel achter. Moet ik blij zijn met het nieuws over de endometriose? Moet ik schrik hebben voor die adenomyose? Er is opnieuw die tergende onzekerheid. Vreselijk gewoon. Weer wachten op een onderzoek en nadien weer wachten op resultaat. Een nieuwe dag van de waarheid zal komen. Pfff, weer hoop en wanhoop.

Om 16u mocht ik naar huis. Mijn broek die deze morgen redelijk losjes zat, spande nu. Ik kreeg de knop bijna niet dicht en de ritssluiting heb ik maar opengelaten. Bij het rechtstaan had ik enorme last in mijn schouders. Ik voelde me ook soms nog een beetje draaierig maar het ging wel.

In de auto heb ik zo plat mogelijk gelegen en dus was de terugweg goed te doen. Veel pijn heb ik niet gehad. Enkel aan de schouders. Ook vandaag nog. Ook het keeltje een beetje: dat is van de tube zeker. Maar nu is het over.  Ik moet nu nog zorgen dat ik plat blijf liggen of die schouders doen serieus zeer. Maar eigenlijk valt het allemaal heel goed mee. Vandaag heb ik ook zo kleine steekjes in mijn navel. Straks zal ik misschien nog eens een dafalganneke pakken. Maar eigenlijk mag ik niet klagen: heb er nog maar 1 genomen (gisterenavond).

Dus wie het ook nog moet ondergaan, geen schrik hebben! 

12:57 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

beetje dubbel wel moedig hoe je niet nerveus geworden bent!chapeau hiervoor!
wel beetje dubbel gevoel denk ik,enerzijds opgelucht en dan anderzijds,die vergrote baarmoeder,wat doet dat dan precies?
Liefs en veel courage!

Gepost door: Peggy | 11-07-08

tussen 2 vuren Nu ben je best blij met het resultaat van lapa. De endo is weggenomen, geen probleem met eileiders..Heel goed nieuws.

Of je al dan niet eventueel adenomyose hebt, daar breek je best je hoofd niet over meid, denk eerder aan de nieuwe mogelijkheden die er nu zijn: je kan deze cyclus echt gaan klussen met kans op succes. Je hebt een kans op ene natuurlijke zwangerschap en dat is een godsgeschenk. 28 juli is sowieso niet lang meer en dan kan je zeker al je vragen stellen, voor zover die dan nog relevant zijn, that is.

En als je wil leen ik je mijn roze bril!

Gepost door: Mom to be | 11-07-08

De commentaren zijn gesloten.