08-07-08

To tell or not to tell: mijn ouders

Zoals op de vorige blog al aangekondigd: ik zou mijn ouders inlichten. Als ik moeder (oh wat klint dit pijnlijk) zou zijn, zou ik dat toch ook willen weten. Eénmaal dat besluit genomen kon ik precies niet wachten. Even dacht ik zal ik naar haar toe gaan die avond nog? Zal ik het haar gaan vertellen. Ik heb me toch kunnen inhouden.

De volgende dag kwam ze langs. Ze zou meerijden naar het werk om dan naar de solden te gaan. Ik zat dus alleen in de auto met haar. En toen moest het eruit. Het plan was nog steeds om alleen van de laparoscopie te vertellen met als reden vermoeden endometriose zonder meer in detail te treden. Dat was buiten de reactie van mijn moeder gerekend, net zoals buiten mijn eigen drang om het te vertellen. Mama vroeg natuurlijk waarom het moest en stelde zich niet tevreden met het vermoeden endometriose-verhaal. Ze vroeg hoe ze dat ontdekt hadden en wat kon ik anders zeggen dan de waarheid? Ze vroeg het wel zeer lief, zo met een zachte stem. Ik voelde helemaal haar moeder-zijn naar boven komen. Het beschermende, het bezorgde en het geruststellende.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook al weet ze eigenlijk diep van binnen heel goed dat ik kinderen wilde, vertrouwde ze me toch toe dat ze dacht dat we nooit kinderen zouden hebben. We zijn tenslotte al vijf jaar getrouwd en druk bezig met het uirbouwen van een carrière. Ergens kan ik haar het ook niet kwalijk nemen te twijfelen aan de komst van kinderen in ons leven.
Maar toch? Ze had toch beter moeten weten?

Gelukkig zal ze echt wel zwijgen. Dus zij moet zich ook houden aan de "not to tell" regel. Hoewel mijn mama een praatgrage dame is, zal ze deze keer echt wel haar mond kunnen houden. Ik zag het aan haar reactie en ze drukte het me ook op het hart. Oef, opgelucht.
Alhoewel ik haar toestemming gaf het te vertellen tegen mijn vader, zou ze ook dat niet doen. Ze zei dat ik het zelf moest doen.

Naar het ziekenhuis op de dag van de ingreep zou ze me brengen, tenzij ik liever had dat mijn ventje het deed. Ze liet me dus helemaal vrij. Perfect dus! Toch ga ik van haar aanbod gretig gebruik maken, want het ventje moet werken.

Op de terugweg sneed ze nogmaals stilletjes het onderwerp aan. Ze vroeg  of ik angst had voor de operatie. Toen ik nee antwoordde (en dat meen ik - ik heb geen schrik voor de laparoscopie, wel voor het resultaat; wat hebben ze gevonden?), vroeg ze "ook niet voor de zenuw die ze gaan coaguleren. En om eerlijk te bekennen nee daar heb ik geen schrik voor. Het stemt me eerder goedgezind, wetende dat dit vermoedelijk de laatste keer is dat ook zo moet afzien tijdens mijn maandstonden. Dat zal toch één goede zaak zijn, en sowieso is de laparoscopie niet voor niets geweest. Ik besefte wel door deze vraag dat zij dit nooit heeft meegemaakt. Iemand met dergelijke pijnen zou hierdoor eerder gunstig gestemd zijn dan angstig.

Ze heeft ook een "fout" gemaakt in het verdere verloop van het gesprek en een paar dagen later nogmaals. Dit bevestigt opnieuw dat ze niet kan "meeleven". ze bracht het heel voorzichtig, waardoor ik het wel kon slikken. Ze zei "Ja bij ons was het onmiddellijk raak, maar ik ben ervan uitgegaan van het idee komt er een baby dan komt er één komt er geen ook goed". Dus je weet waar ze op doelde hé: je bent er te veel mee bezig. Maar ik antwoordde dat ze gemakkelijk spreken had, zij was direct zwanger. En dat gaf ze ook toe. Zij weet niet hoe ik me voel en hoe ik denk. Maar ze probeert toch en dat apprecieer ik. Ze wil me beschermen en geruststellen door zoiets te zeggen. Jammer genoeg beseft ze niet dat ze daarmee juist het verkeerde zegt. Maar ze doet haar best. Dat is al veel waard.

Ik moet niet klagen; ze is eigenlijk wel lief en begripvol op haar manier en op de beste manier dat zij kan.

Later die avond kreeg ik de gelegenheid om het mijn vader te vertellen. Hij reageerde weinig op het nieuws. Ik weet zeker dat het hem raakt, maar hij is een man van weinig woorden. Hij weet zelf ook moeilijk hoe hij het de "baas" moet. Bovendien kreeg hij ook weinig tijd om te reageren, want bijna direct nadat ik het verteld had ging de bel. Mijn schoonzuster was aangekomen. 

Afgelopen zondag fluisterde hij wel in mijn oor: "Ik wens je veel succes donderdag als ik je niet meer zou zien. Ik ben daar wel mee bezig en ben bezorgd." Zie je wel dat ik gelijk had. Ik ken mijn vader door en door want het is een beetje een oudere en mannelijke versie van mezelf. 

 

decoration

 

19:10 Gepost door Bokje in Vertellen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

mama en papa je moet ze hun "foutjes" vergeven,want ze weten misschien niet hoe er mee om te gaan.Mijn vader zwijgt er liever over terwijl mijn moeder me erover laat praten.Nu had zij zelf ook wat moeite om mij te krijgen maar zoals eerder gezegd,heb ik ook een gloeiende hekel aan die mensen die opscheppen (doen ze dat eigenlijk of vat ik dat zo op?) dta het bij hen onmiddelijk gegaan is.

Gepost door: Peggy | 09-07-08

Mooi Moi dat je dit hebt kunnen delen en mooi zijn de reacties.. Je ma is lief en zou leifst je pijn willen wegnemen en idd daarom probeert ze het misschien met de verkeerder goedbedoelde 'raad' af te doen : berusten in wat er al dan niet komt. Ik begrijp dat vanuit haar standpunt: ze zou je liefst willen behoeden voor een zware tocht langs proefbuizen en operatietafels...Zij wil haar dochter zo min mogelijk zien 'lijden'.
Reactie van je vader: mijn gemoed schoot vol.
Echt, ik wou dat ik dat ook had...

Gepost door: Mom to be | 09-07-08

De commentaren zijn gesloten.