07-07-08

To tell or not to tell

Oh wat zou het leuk zijn om anderen te vertellen dat ik zwanger was. Het was allemaal al uitgestippeld hoe het zou gaan. Als ik zwanger zou zijn, zouden we het nog even voor onszelf houden. Even zelf van ons geluk genieten; ons geheimpje.

Bij ongeveer 2 maand zwanger zijn, zouden we het vertellen aan mijn en zijn ouders. Op het werk was ik aan twijfelen, ofwel zou ik een papier op mijn deur hangen "we zitten hier nu met z'n drieen" (mijn bureaugenote, ik en natuurlijk ...). Ofwel zou ik gewoon niets zeggen en hen het zelf laten raden bij het toenemen van mijn buikvolume. Ook dat zou wel leuk zijn geweest, eens kijken wie het snelst opmerkzaam is en wie het snelst het zou aandurven. Ik ben helemaal niet dik, dus misschien zouden ze het bij mij wel sneller durven dan bij iemand anders.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar dit plannetje is dus mislukt. Alhoewel ik het laatste nog steeds zou kunnen uitvoeren. 

Toen we aanvankelijk merkten dat het niet meteen lukte, spraken het ventje en ik samen af het niet verder te vertellen. We wilden niet dat ze ons continu erover zouden aanspreken. Naarmate de tijd vorderde, kreeg ik meer behoefte om het uit te schreeuwen, meer behoefte om erover te praten. Het kropte in mezelf op en het leek eruit te willen. Maar ook nu bleef het ventje volhouden het niet te zeggen. Onze ouders zouden er toch alleen maar mee bezig zijn, en tot wat leidde dat? Ok ergens had hij misschien wel gelijk, dus opnieuw zwijgen.

Bovendien wilde hij, en ook ik niet, dat we steeds de vragen zouden krijgen hoe het nu zat. Of het nu gelukt was, waar we nu stonden. Plus, denk ik, ik zou ook niet willen dat ze er niets over zeggen. Ze moeten er toch eens naar vragen? Maar dan vragen ze er misschien op het verkeerde moment naar. Nee het is beter om er niets over te zeggen, dan kunnen ze ook niets verkeerd doen. Of toch?

De opmerkingen die ik hoor, maakt ook wel dat ik af en toe eens wil schreeuwen "Stop, wij willen zwanger worden, maar het lukt niet. Zwijg nu aub over kinderen, over zwanger worden etc". De vragen "En wanneer willen jullie kinderen? Is het nog geen tijd? Je bent niet meer van de jongste" blijven non-stop komen. Het wordt steeds moeilijker om deze te negeren en overtuigd te zeggen "Oh we willen er wel maar nu nog niet". Het lukt niet meer. De overtuigingskracht ebt weg.
En dan nog te zwijgen over de opmerkingen die je hoort over vrouwen die niet zwanger worden "Het is hun eigen fout. Ze zijn er te veel mee bezig. Het is omdat ze hun eigen cyclus niet kennen". Oh, om van te ontploffen. Natuurlijk weten ze niet dat ze me kwetsen en dat maakt het voor een deel wel goed, beter om te slikken. Dus beter het niet vertellen, dan toch?

Nog een reden, een heel belangrijke, waarom het niet te vertellen. Zij die het niet meegemaakt hebben, kunnen er niet over meepraten. Ze weten niet hoe het voelt. Ze kunnen het proberen te begrijpen, maar ze kunnen het niet "beleven". Dus nee, ze kunnen nooit weten hoe het voelt, ze kunnen zich nooit in onze plaats stellen. Dus waarom het hen vertellen? 

Gelukkig ontdekte ik "de verdwaalde ooievaar" en een lotgenote, waar ik wel mijn ei kwijt kon. Op een bepaald moment leek ook dat niet meer voldoende. Jawel het moment dat ik op de depressieve rand wankelde (cfr. pijnstillers). Ook op het werk leek eronder te lijden. Het moest eruit. De persoon die op dat moment bij mij stond, kreeg het te horen. Het floepte eruit. Hij stelde de juiste vragen en luisterde empathisch. Ik had het gevoel dat hij perfect aanvoelde wat ik voelde. Hij zei niet de "verkeerde" dingen. Het deed me deugd. Eindelijk was het er eens uit. Hij begreep me want hij had in dezelfde schoenen gestaan. Hij had het allemaal al eens gezien, bij zijn eigen vrouw. Ja, hij wist hoe het was. Hij wist hoe ik me voelde. Gelukkig maar!

Het was eruit. Voor één keer, oef, opgelucht!

 

zwijgen


09:50 Gepost door Bokje in Vertellen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

To tell or not to tell enkel de heel naaste omgeving weet ervan, mijn broer, beste vriendin.. De afspraak is wel dat ZIJ er niet naar vragen, tot ik zelf aangeef dat ik erover wil praten. Dat werkt tot nu vrij goed.

Gepost door: Mom to be | 07-07-08

De commentaren zijn gesloten.