05-07-08

Research results

Eindelijk was het moment van de waarheid aangebroken. We zouden te horen krijgen waarom het niet lukte. Of toch niet? Zouden ze ons vertellen dat alles normaal bevonden was? Vast wel. Of zou er toch iets mis zijn met het zaad van mijn ventje, zoals hij zelf beweert? Hoe hij dat in godsnaam kan weten is me een raadsel, maar misschien heeft hij gelijk. Maar neen, alles zal normaal zijn en ik zal endometriose hebben. Endometriose gaat gepaard met hevige menstruatiepijn, pijn die ik dus elke maand moet doorstaan. De laatste maand heb ik me daar suf op zitten denken.  

Het internet en de verdwaalde ooievaar die me eigenlijk altijd helpen om het te verwerken, om mijn gedachten kwijt te kunnen en me niet als een freak te laten aanvoelen, maakte me nu wel gek. Op het forum staan immers verhalen van endometriose-patiënten die een ongewenste kinderloosheid hebben. Sommige verhalen zijn eigenlijk horror-verhalen. Deze bezorgden mij een ongerustheid die ik niet kon laten varen. Ik was en ben zo bang dat dit mij ook te wachten staat.

Dus voor we op consult gingen bereidde ik me voor op het voor mij ergste nieuws: alle resultaten zouden goed worden bevonden, wat zou betekenen dat de kans dat endometriose ervoor zorgde dat we momenteel onvruchtbaar waren, vergrootte.

Daar aangekomen in de wachtzaal, hadden mijn ventje en ik heel veel zenuwen. Mijn ventje moest naar het toilet maar och weer niet. Er lag een "Dag Allemaal" en ventje begon erin te bladeren. Vliegensvlug door alle pagina's. In een mum van tijd lag de "Dag allemaal" weer neer, terwijl hij zei "ik kan me niet meer concentreren door de zenuwen".
Twee minuten later passeerde een andere man, die naar zijn vrouw toeging met de woorden "je suis super nerveux". En mijn ventje tegen mij "Ja ik ook". We hebben een klein half uur moeten wachten, maar dat leek een eeuwigheid te duren.

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen we uiteindelijk binnen mochten kregen we langzaam aan het verdict.  Eerst moest hij nog het juiste dossier op de computer openen. Hoewel dat allemaal niet veel tijd in beslag nam, leken we in een "slow-motion"-film te zitten. Alles ging tergend traag. Eerst besprak hij de resultaten van mij.

  • Mijn bloedonderzoek had aangetoond dat alles ok was. De enige opmerking die hij had, had betrekking op het moment dat ik al zwanger zou zijn. Wat dus niet lukt; grrrrrr. Ik was niet resistent voor toxoplasmose; "opletten als je zwanger zou bent".
  • Op echografie was ook alles goed. Het was kort, maar zoals ik verwacht had. De dame die de echografie had uitgevoerd had me dat al gezegd. Dus tot dusver geen verrassingen.

Concluderend zei hij "jij bent dus goedgekeurd". Onmiddellijk flitste door mijn hoofd "ja tot nu toe".

Dan kwam het spannendste. Daar wisten we nog helemaal niets van. En het ventje had al zo vaak gezegd dat het bij hem zou liggen dat zijn zaad niet goed ging. Opnieuw eerst zijn naam opzoeken in de computer. De dokter leek het niet onmiddellijk te vinden. Binnenin schreeuwde ik "zeg het dan toch!". Het ventje moest de dokter helpen door de datum te zeggen waarop hij het spermastaal had binnengebracht. Aha, bingo. Ze kwamen eraan: de resultaten van mijn ventje.

  • Bij het bloedonderzoek was ook alles normaal bevonden. "Jaja, ga nu toch door naar het spermastaal. Dat willen we weten."
  • Dan kwamen de resultaten van het spermastaal. De arts staarde naar zijn computer. Ook al was dat maar 3 seconden, toch leek het al alsof hij iets abnormaal had gevonden dat hij langdurig moest bekijken. Hij begon "Er zijn drie voorwaarden bevonden aan een goed spermastaal". Ja daar ging onze gedachte al: "Hij zegt niet gewoon het is goed; nee hij begint met een langere uitleg. Dus het ventje zal toch gelijk hebben. Het spermastaal zal niet goed zijn."
  1. "De eerste voorwaarde is dat er voldoende zaadcellen zijn. Normaal zijn dat er 20 miljoen. Jij hebt er 100 miljoen. Dus dat is meer dan voldoende." Mijn hoofd "Oef dat is al goed, maar wat is het dan wel. Misschien begon hij met het goede nieuws."
  2. "De tweede voorwaarde is dat ze beweeglijk genoeg zijn. De norm is 50% goed beweeglijke en jij hebt er 52 %. Dus ook daar zit je ruimschoots over." In mezelf weerklonk een oef met een maar.
  3. "Ten laatste moeten ze een goede vorm hebben. De norm is 14% en jij hebt 12%. Je zit er dus een klein beetje onder, maar dat kan zeker niet de onvruchtbaarheid veroorzaken"

Concluderen zei hij "Ook jij bent goedgekeurd."

Ja dan zitten we weer bij mij. Mijn voorspelling was uitgekomen. Ik ben de oorzaak. Het is die endometriose, die het hem doet.

De dokter draaide zijn hoofd ook in mijn richting. Zoals verwacht begon hij over een volgend onderzoek dat gepland stond. Hoewel hij het nog nooit had vernoemd, en enkel had gezegd tijdens het eerste gesprek dat het pijnlijk en onaangenaam was, wist ik dat het het HSG (Hysterosalpingografie) waar hij op doelde. Ik sprak het uit voor hij het kon. Maar doordat ik al die tijd al met endometriose in mijn hoofd zat, wou ik eigenlijk dat hij onmiddellijk een laparoscopie deed. Dus haalde ik het opnieuw aan dat ik pijnlijke maandstonden had en vermelde ik er expliciet mijn angst voor endometriose. Eerst wimpelde hij me af en zei hij "Pijn is subjectief". Ik dacht "oh nee, die denkt dat ik weer zo een truttemie ben die nergens tegen kan". Dus begon ik uit te leggen wat ik voelde: onmenselijke krampen, waarop mijn ventje zei "ze creveert ech". Toen zag ik al dat de dokter aandachtiger begon te luisteren. Ik ging verder: overgeven van de pijn, tot gal toe; niet kunnen gaan werken van de pijn als ik geen Brufen Forte inneem, en soms zelfs twee omdat één niet helpt; een koude- en warmtegevoel die elkaar in een mum van tijd opvolgen. Hij leek overtuigd en zei dat deze symptomen idd niet normaal waren. Hij gaf toe dat op basis van deze symptomen endometriose niet onwaarschijnlijk was en dat een laparoscopie de beste optie was. Hij liet eigenlijk de optie aan mij over, maar deed alsof hij diegene was die de grote voorstander was van de laparoscopie. Ik liet hem in de waan alsof het zijn idee was, en stemde in. Toen ik vermelde dat ik ook anale pijn had tijdens mijn regels, zei hij opnieuw dat dit suggestief was voor endometriose. Opnieuw werd mijn vermoeden aangewakkerd.

decoration                      

decoration

 

 

 

 

 

 

 

De laparoscopie zou een diagnostische laparoscopie zijn en als ze iets vinden dan is onmiddellijk een werklaparoscopie (dus behandeling door het te verwijderen). Het zou hen ook in staat stellen de rest goed te bekijken. Hij stelde ook ineens voor om onmiddellijk een zenuw te coaguleren, zodat ik dan sowieso minder pijn zou hbb bij de maandstonden. Oh wat hoorde ik dat maar al te graag. De operatie zou alleszins niet voor niets zijn geweest.

Wel legde hij ons alle mogelijke scenario's uit:

  • als ze niets vinden, dan is de lapa zogezegd voor niets geweest en dan hebben we onverklaarbare onvruchtbaarheid;
  • het kan zijn dat ik een lichte vorm heb die niet erg uitgebreid is en daardoor wel onvruchtbaar ben, maar wel snel zwanger zou kunnen zijn als ze die zouden behandelen;
  • maar het kan ook perfect dat de eileiders door de verklevingen ondoorgankelijk zijn geworden:
  1. ze knn dat wegnemen als de blokkage van onderaan komt, maar vaak zien ze dat het terug komt dan;
  2. of als de blokkage van bovenaan komt, dan knn ze het zelfs niet wegnemen en dan wordt het onmiddellijk ivf.

Onmiddellijk doen ze dan ook het hsg, dus ik zal er niets van voelen. Oef. En ook een hysterescopie. Dat ze alles maar ineens doen, ben er dan ineens vanaf. 

Dus op zich moet ik niet klagen en is het niet zo slecht nieuws. Toch had ik een enorm verdrietig gevoel. Verdrietig is het woord eigenlijk niet, het is een gevoel dat ik niet kan omschrijven: een dubbel gevoel; enerzijds blij dat  alles normaal is, anderzijds verdrietig want wat het wel is kan nog veel slechter zijn. Zeker als ik de endometriose-verhalen in mijn hoofd haal.

Ik weet niet goed hoe ik me erbij moet voelen. De lapa staat al gepland op 10 juli. Dus dat is wel snel. Maar de afspraak met de counsellor die we hadden is natuurlijk geschrapt. En die zou pas in september knn weer doorgaan, want alles staat ook ondertussen al volgeboekt. Daar ben ik best wel verdrietig om. Want dit betekent dat mijn zwangerschapswens nog verder moet uitstellen. Ik  zie alles weer opschuiven. Mijn kinderwens, die ik liever gisteren vervuld zag lijkt nu pas in een volgende eeuw vervuld te kunnen worden.

Ik had een gevoel erbij dat ik niet kon plaatsen. Enerzijds had ik me erop voorbereid, anderzijds blijft er weer die onzekerheid. Wat is er mis? blijft een prangende vraag. En wat als die endo nu helemaal verspreid is over mijn lichaam? Wat als het niet zomaar gefikst kan worden? En het is een chronische ziekte. Zal ik er nog aan moeten geopereerd worden? Ik weet dat ik niet helemaal negatief mag denken, want het kan best dat ik door laparoscopie snel spontaan zwanger word. Maar toch ben ik down.

Ik hoop dat ik op de dag van de operatie wel onmiddellijk ga weten of ik endometriose heb of niet. Want de eigenlijk bespreking vindt pas plaats op 13 augustus terug bij de fertiliteitsarts. En natuurlijk dan ook het verdere behandelplan. Zo lang kan ik niet in deze onzekerheid blijven!

decoration

11:40 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

i know het lijkt allemaal traag te gaan,temeer omdat we allemaal willen dat het sneller zou gaan,dat we snel zwanger zouden raken.het valt me wel op dat het meestal niet werkt als we zeggen van:nu meteen!Makkelijk gezegd maar ikzelf heb zo mijn momenten.

Gepost door: Peggy | 05-07-08

op naar de lapa Naast wachten, zijn wij 'verdwaalde moeders' ook zeer goed in speculeren over worst case scenario's. Soms wou ik dat we gewoon zouden kunnne hoop hebben, en dan bij en tegenslag ipv rouwen om wat nooit was gewoon weer zouden kunnen opstaan en zeggen: NEXT. Maar zo gaat het niet,de hoop heeft ons al te dikwijls teleurgesteld, en ons lichaam ook. Wa wanhopen liever en zijn altijd op het ergste voorbereid en als we dan neit eht ergste te horen krijgen, dan zoeken we een nog ergere oorzaak. Das spijtig vind ik, maar het is niet anders. Al ben ik van 1 ding overtuigd: als we zwanger raken , zal eht het allemaal waard geweest zijn.

Gepost door: Mom to be | 07-07-08

Wat een verhaal! Ik heb er ook wel eens angst voor dat het endiometrose zou zijn, maar mijn dokter wil er zelfs niets van horen. Toch ben ik al vijf jaar aan het wachten. Ik probeer het nu met 'alternatieve middelen', maar ook nu nog niet veel vooruitgang. Mag ik je vragen waar je eigenlijk behandeld wordt?

Gepost door: Annchen | 15-07-08

De commentaren zijn gesloten.