04-07-08

Vechten met zichzelf

Pas achteraf kon ik het plaatsen: mijn verdriet, mijn boosheid, mijn "depressie". Het was allemaal een uiting van een verwerkingsproces. De eerste verwerking van het feit dat ik spontaan een kind verwekken niet zou lukken. Het is natuurlijk nog geen feit, dus volledig verwerkt is het zeker niet; dat zal pas kunnen als het een feit wordt. Ik weet niet waarom, maar deze keer leek het wel voor mezelf vast te staan dat het spontaan niet meer zou lukken.

En dit proces is zeer moeilijk. Het is een "emotional struggle" met mezelf. Die twee weken heb ik het nog nooit zo moeilijk gehad. Ik herkende mezelf bijna niet meer. Ik die altijd zo vastberaden ben, ik die altijd zo stevig in mijn schoenen sta, ben nu zo een wankel meisje geworden. Ik die bijna nooit ween, had toch al een paar traantjes gelaten. Ook al was het niet veel, het was voor mij ongewoon. Maar o, wat deed het een deugd. Het voelde als een soort bevrijding, alsof mijn boosheid en verdriet via dit traantje wegliep. De traan liet me toe tot een eerste aanvaarding te komen. 

Ja, het stond nu voor mezelf vast dat we hulp nodig zouden hebben. Waarom net dan? Was het omdat het de laatste kans was geweest voor we de resultaten van het onderzoek zouden kennen? Vast wel, denk ik nu. Dat moet het geweest zijn. Een andere reden kan ik niet bedenken.

Iemand vergeleek het aanvaardingsproces met een rouwproces. Rouwen om een verlies. En het is ook wel een verlies: het verlies van iets normaal, een verlies van een mogelijkheid. Ze beschreef het aan de hand van de stappen van Kübler-Ross:

1. Ontkenning: Ontkennen dat er een probleem is. Ook al ben ik vrij snel naar de fertiliteitsarts gestapt en zeg ik nu dat ik het "aanvaard" heb, toch zit ik ook hier nog in. Ik denk dat deze fase nooit volledig weg zal gaan, want er zijn toch altijd nog voorbeelden die na zovele jaren van ongewenste kinderloosheid, spontaan een kind op de wereld zetten.

2. Boosheid: O ja, boos ben ik al geweest. Boos op mezelf vooral. Het schijnt dat je later ook boos word op andere zwangeren, boos op de wereld. Ik verwacht er me dus aan.

3. Marchanderen of onderhandelen: Trukjes toepassen om sneller zwanger te kunnen worden, is dat onderhandelen? Zoals bijvoorbeeld, geen koffie drinken (of deca), ventje minder alcohol laten drinken, .... Ja, dan heb ik onderhandeld. Anders kan ik me niet echt momenteel iets bedenken.

4. Depressie: Een echte depressie heb ik nog niet gehad, maar enorm veel verdriet en teleurstelling wel. Ik heb al enorm veel down-momenten gehad en verwacht me aan nog diepere.

5. Aanvaarding: Neen, aanvaarding dat we nooit geen eigen kinderen zullen hebben, een duidelijke NEEN dat heb ik nog niet aanvaard! Aanvaarding dat het spontaan niet meer zal lukken, deels ja. Maar zeker nog niet helemaal. 

Deze stappen volgen elkaar niet logisch op, maar er is eerder een continue wisseling tussen de verschillende stemmingen. Deze kunnen op een mum van tijd elkaar opvolgen.

Er is volgens mij wel één fase niet beschreven: deze van hoop. Want zolang er nog geen aanvaarde ongewenste kinderloosheid is, is er hoop (of we moeten bij ontkenning plaatsen?). Maar hoop is toch belangrijk: hoop dat het goed komt is nodig. Hoop dat alles goed komt en dat we wel met een eigen baby zullen thuiskomen! 

 decoration

08:21 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

hoop vanacht voor het slapengaan zei mijn Zonnekoning dta hij zal blijven hopen.ik heb hem geantwoord dat hij niet moet hopen,dat hij echt moet geloven.ik geloof,ik zie mezelf binnen afzienbare tijd met een baby,sure as hell!
wat die truukjes betreft,aan het hoofdeinde van ons bed staan er op ongeveer een grote meter hoogte tot anderhalve meter hoogte voetafdrukken want zo lag ik elke keer na het vrijen.ook vreeën we gestaag om de 2 dagen (voor de kwaliteit van zijn sperma te garanderen).we zijn daar allemaal mee gestopt van zodra we naar de fertiliteit gegaan zijn.genieten van sex is de opdracht,wel moeilijk,dat moet ik toegeven maar sinds ik daar terechtgekomen ben,is er al een last van mijn schouders gevallen.

Gepost door: Peggy | 04-07-08

De commentaren zijn gesloten.