03-07-08

Verscheurd tussen hoop en wanhoop

Meestal als de russen zijn geland, valt er een soort spanning van me af. Je kan het wel niet beschrijven als een opluchting, want het is toch wel een teleurstelling; elke keer een beetje meer. De hoop die je had is weg. Maar snel komt ze terug de hoop op een kans in een volgende ronde. Even is het een week "emotioneel rustiger". Maar eens de vruchtbare periode aantreedt, bouwt de spanning zich weer op.

Zo gaat het toch meestal. Behalve in de maand juni. Mijn "depressieve stemming" was wel gedeeltelijk weg, maar had zich omgezet in boosheid. Boos op mezelf, boos op mijn lichaam. Ik wilde gewoon zwanger zijn en waarom slaag ik daar niet in. Alles krijg ik zoals ik het wil. En dit nu niet. Ik was het allemaal beu.

Tot dan toe surfte ik vaak op fora, zoals 9maand.com. Het was leuk om daar samen uit te kijken naar een volgende NOD. Nu kon ik het niet meer. Het maakte me nog meer depressief. Van de velen waar ik "samen mee gestart" was, waren de meesten al zwanger.  

Als ik nu lees op 9maand.com, kan ik niet meer mee "opgaan" in de hoop die zij hebben. Ze hebben elke keer nog zoveel hoop. Hoop dat dit tekentje van hun lichaam wijst op een beginnende zwangerschap. Hoop dat het deze keer raak is. Hoop dat ze binnen 9 maand een baby in handen zullen hebben. Ik voel me met hen niet meer "verbonden". Die hoop die ik ook gekend heb, ben ik grotendeels verloren. Ik heb geleerd niet meer voor te gaan op mijn lichaam (cfr zelfbescherming); die heeft me al zoveel maal in de steek gelaten. En nu de laatste keer heeft het me zwaar ontgoocheld. Mijn hoop is voor een groot stuk kapot gemaakt; elke keer een beetje meer. Alhoewel er soms nog een opflakkering is. Het sprankeltje hoop dat ik altijd nog heb, wordt zo weer de kop ingedrukt door mijn ervaring met tegenslagen, ontgoocheling, iedere cyclus weer opnieuw. Telkens iets drastischer. En het slaat om in wanhoop. Wanhoop dat ik nooit dat geluk mag kennen, nee, eigenlijk nu nog wanhoop dat het lang gaat duren. Maar bereid om de hoop helemaal te laten varen, nee dat ben ik nog niet. Ik hou mezelf nog steeds STEVIG vast aan die strohalm.

Toch wilde ik het deze maand ook een beetje rustiger aan doen. Een rustpauze inlassen: niet te veel klussen, om effe rust in te lassen. Om mezelf te beschermen voor ontgoocheling. Om mijn sprankeltje hoop te bewaren. Als ik niet veel klus op de juiste moment, kan ik voor mezelf ervan uitgaan dat het niet zal gelukt zijn. En gaat mijn hoop ook niet verder stuk, want het is omdat we niet genoeg geklust hebben. Dat geeft emotioneel meer rust. Ik kan de spanning van de wachtweek effe niet aan, en al zeker niet de ontgoocheling nadien. Ik was in een te diepe put de laatste keer.

decoration

10:00 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Rustpauzes na verdriet Dat ook dit weer helemaal van toepassing is op mij, zal geen verrassing zijn, vermoed ik.
Ik heb ook moeten bewust rustpauzes inbouwen. Tot ik echt start met behandelingen ga ik nu wel proberen elke cyclus te benutten.. (tenzij testen uitwijzen dat het niet kan natuurlijk)

Gepost door: Mom to be | 03-07-08

je berichtje op m'n blog Hey,

Bedankt voor het berichtje op mijn blog. Ik heb je blog en vooral je laatste bericht met veel aandacht gelezen. Ik herken mezelf in je gevoelens. Het verwerkingsproces van mijn onvruchtbaarheid maakte ik door toen ik 17 jaar was. Toen had met tijdens een operatie ontdekt dat mijn eileiders stuk waren door een medische fout uit het verleden. Net op het moment dat ik mijn identiteit had gevormd (einde puberteit) kreeg ik te horen dat ik onvruchtbaar was. Ik kende mijn eigen lichaam niet meer, voelde me geen vrouw meer en maakte opnieuw een identiteitscrisis door. Dit samen met je partner te moeten beleven is ook enorm zwaar denk ik. Ik hoop dat je hier samen sterker mag uitkomen. Je zal veel botte reacties krijgen en onbegrip, je zal zwangere vrouwen gaan haten en je tenen zullen krullen van alle baby's die je ineens op straat en op televisie ziet. Je mag je over deze gevoelens echter geen verwijten maken naar jezelf toe, het is normaal en maakt deel uit van je strijd. Er is een grote hoop, een grote kans op zwangerschap via de vruchtbaarheidsbehandelingen. Ikzelf heb 10 jaar met de vraag geleefd of ik ooit moeder zou worden en of ik een man zou vinden die me zou aanvaarden zoals ik was. Nu ben ik 27, IVF was zwaar, maar het was de moeite waard. Het is een mirakel dat het van de 1ste keer is gelukt....laat dit een teken van hoop zijn voor jou en de zovele andere mensen met vruchtbaarheidsproblemen.
Je staat er niet alleen voor, veel sterkte en ook al zal je zwakke en erg moeilijke momenten kennen, je zal dan later het kind dat je hebt met zoveel meer bewondering aanschouwen.
Mvg,
Inès

Gepost door: Inès | 03-07-08

De commentaren zijn gesloten.