02-07-08

Pijnstillers

Elke maand heb ik ongelooflijke last van mijn menstruatie. Pijnstillers zijn dan meer dan welkom, zoniet word ik misselijk en zou ik zelfs flauwvallen van de pijn. Dit is al zo voor verschillende jaren. Nooit had ik erbij stilgestaan dat dit abnormaal was. Iedereen heeft toch last van zijn maandstonden? Ook mijn beide nichten kloegen van hevige maandstondenpijn. Conclusie: zaag niet, iedere vrouw maakt het mee.

 

Buikpijn

 

 

 

 

 

 

 

Tot een klein jaar geleden bleef de pijn beperkt tot fysische pijn. Vanaf toen kwam er ook nog eens mentale, emotionele pijn bovenop. Als ik vroeger pijn had tijdens mijn regels, dan dacht ik soms al eens "ik wou dat ik zwanger was" (terwijl we toen nog niet eens over kinderen nadachten). Nu zou ik het schreeuwen "waarom kan ik nu niet zwanger zijn?" Elke maand verergert de emotionele pijn. En jammer genoeg hiervoor bestaan geen goede pijnstillers. Deze pijn is eigenlijk erger dan de fysische pijn en niemand kan deze voor me wegnemen op dit moment.

De titel en de afbeelding van de vorige blog ("broken eggs") verklapte het al. Het goede gevoel ik had sloeg in de laatste wachtweek om. Ik werd bijna depressief. Ik snauwde iedereen af en had toen al super veel emotionele pijn. Waarom? Eigenlijk kan ik daarop niet antwoorden. Want hoop was er nog en toch leek die verdwenen. Ik wilde bloed zien, dan was ik van de spanning af. Maar ik wilde ook weer geen bloed zien, want dit zou betekenen dat ik niet zwanger was. En als ik zwanger zou zijn, dan zou die spanning me nog tergen tot enkele dagen na mijn NOD (= niet ongestelde dag). Want op de NOD testen "nee, zo regelmatig is mijn cyclus niet). 
Iedereen in mijn omgeving voelde aan dat ik me niet goed voelde. Mijn baas vroeg zelfs wat hij had misdaan. Hij is wel iemand die heel opmerkzaam is daarvoor, maar toch het was blijkbaar duidelijk. En het vreemde is dat het voor de buitenwereld duidelijker was dan voor mezelf. Ik was me pas een week later bewust van het feit dat ik op de "depressieve rand" aan het bengelen was. Ik vind dat nu nog vreemd.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toch voorspelde deze "depressie" ook mijn effectieve maandstonden. Een paar dagen na het begin van de "emotionele pijn" was de fyisische pijn er terug. Maar deze keer ook niet volgens "mijn boekske". Het begon op donderdag: rozig verlies bij het afvegen. Idem vrijdag en zaterdag. Zaterdag kwam er ongipijn bij en zo duidelijk dat ik ervan overtuigd was dat ik weldra bloed zou zien. Ik nam een pijnstiller zoals altijd. Maar tegen de tijd dat ik de pijnstiller binnen had, was de pijn weg. Ik terug ongerust. Stel dat het innestelingsbloed was en dat heb ik nu een NSAID (schadelijk voor een zwangerschap) ingenomen. Oei, ik doe mijn ongeboren kind al kwaad? Nu ben je misschien eens eindelijk zwanger en lok je misschien al een abortus uit. Mijn lichaam was me weer aan het "gek" maken. Op zondag was er helemaal niets te zien. En ook geen ongipijn meer. Vreemd normaal ongipijn en direct bloed. 

Maandag toch maar een zwangerschapstest gehaald na het werk. Ik zou dinsdagmorgen testen. Ik moest het weten. Ben ik nu zwanger of niet? Ik kon die spanning niet meer houden. Het was alsof mijn lichaam het wist. Die avond opnieuw ongipijn. Bij het naar toilet gaan (elke keer weer spannend) weer rozig bij het afvegen. De balans begon al lichtjes over te hellen naar de andere kant. Maar toch het internet heeft me geleerd dat ongipijn ook voorkomt bij een beginnende zwangerschap. Och, waarom kunnen premenstruele tekenen en zwangerschapssymptomen niet duidelijk verschillend zijn? Waarom tergt ons lichaam ons zo?
Voor het slapen was het er al duidelijker bloed te zien. En ja, de ongipijn was er ook nog. Maaar deze keer weigerde ik een pijnstiller in te nemen. Ik had nog hoop. Tevergeefse hoop bleek achteraf. Om 2u 's nachts werd ik wakker met hevige menstruatiepijn. Opnieuw hetzelfde afzien als anders en deze keer duidelijk bloed. De russen waren geland. Dus balans plofte onmiddellijk naar de negatieve kant. Waarom had ik me weer in de maling laten nemen door mijn lichaam? Waarom heb ik mezelf niet genoeg beschermd?

 

Depressed



10:26 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Voelbaar Wat je nu beschrijft is ontzettend voelbaar. Iklees het alsof ik het zelf (her)beleef. Mij overkwam het ook al. Ik heb sinds we gestart zijn 2 keer een test gedaan. Maar de keren dat ik hoop had en net voor de test toch mijn maandstonden kreeg, zijn er ook.

Dit keer laat ik me niet gek maken. De tekenen zijn wat ze zijn: voor mij wijst dit op een menstruatie en als ik op vrijdag toch een test neem en die is negatief dan zal het zijn omdat ik opnieuw een recordcyclus (hoera!) heb en is het dan nog enkel wachten op het eerste bloed. Als er dan nog niet is tegen zondag, zal ik opnieuw een test doen (doet mij er wel aan denken dat ik dus een bijkomende test moet kopen zaterdag in geval van). En tussen de lijnen zweeft dan toch de hoop, hoe erg je jezelf ook wil ebschermen. Want als ik de Russen komen dan denk ik toch dat ik daar een dip van heb. 'Want ik was wel goed bezig'. Achja, ups and downs opz wangerschapsgebied blijkbaar enkel het laatste.

En toch zullen we ooit zwanger zijn!

Gepost door: Mom to be | 02-07-08

elke maand diezelfde pijn,diezelfde schrik.ik maak het mezelf ook wijs maar het mag niet baten,iedere maand komen ze trouw aanzetten,die verflipte russen.Ik ben altijd trots geweest dat ik zo regelmatig was,maar nu de laatste tijd vervloek ik het moment.Wat maakt het trouwens uit,regelmatig of niet,zwanger ben ik nog steeds niet...

Gepost door: Peggy | 04-07-08

De commentaren zijn gesloten.