29-06-08

Van controlefreak tot actie-mens

Er werd me vroeger al wel eens verweten dat ik een controlefreak ben. Alles is uitgepland en uitgestippeld en het moet allemaal verlopen volgens dit plan. Plotse uitspattingen of onverwachtheden zijn normaal niet aan mij besteed. Alles gebeurt zoals ik het wil en kan dit niet onmiddellijk, dan zorg ik er wel voor.

Door het feit dat spontaan zwanger niet lukte wanneer ik het wilde, heb ik mezelf enorm "tegengekomen". Het iets onder de controle hebben, ergens mijn macht niet over kunnen uitoefenen, was tot heden vreemd aan mij. Alles (of toch alle belangrijke) zaken gebeurde omdat ik het zo wilde. Ook zwanger worden zou gebeuren op het tijdstip dat ik (en mijn man) hadden bepaald. Mispoes. Er wordt vaak wel eens gezegd dat de natuur zich niet laat controleren. Wel, jammer genoeg moet ik het deze keer gelijk geven. Of althans gedeeltekijk.

Een controlefreak is ook meestal een actie-mens. Ook dit is niet anders bij mij. Als ik de verhalen van anderen lees, zijn wij wel vroeg verder gegaan. Verder naar een fertiliteitsarts (diegene die de natuur wel deels kan controleren, beheersen). Maar dat typeert mij nu net: het doe-mens in mij zegt doe dan toch iets, onderneem actie. Dan heb ik toch iets meer het gevoel dat ik dingen controleer.

Tijdens ronde 9 sprak ik af met mijn ventje, als het deze ronde niets zou worden, dan zouden we een afspraak maken met een fertiliteitscentrum. Zoals te verwachten draaide ronde 9 op niets uit. Voor ons stond het nu vast: er is vast iets mis met ons. Ook al zeggen ze dat je minimum een jaar moet proberen, ik kon niet bij de pakken blijven zitten. Dat ligt niet in mijn aard.

Bovendien gingen we ervan uit dat een afspraak bij een fertiliteitscentrum aan een lange wachttijd gebonden was. Dus als we dan nog 3 maanden zouden moeten wachten, dan zou het ook uiteindelijk een jaar zijn. We bleken geluk te hebben. Een goede 4 weken later hadden we het eerste gesprek reeds achter de rug.

Het voelde wel vreemd aan zo een afspraak hebben. Het leek alsof het nu echt definitief werd dat we spontaan geen kind konden krijgen, ook al verandert er fysisch niets. Tegelijkertijd hoopte ik ook wel dat deze afspraak een positieve keerzijde had; hopend dat we meer zouden  berusten in het krijgen van kinderen en dus er minder mee bezig zijn. Nu kan ik gerust zeggen: niets is minder waar. Ik was er niet minder mee bezig. Ik wou nog steeds van elke kans genieten om spontaan zwanger te worden. Dus helemaal definitief werd het ook weer niet: ik hield me nog steeds vast aan de mogelijkheid om zonder hulp een baby te maken.

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het eerste gesprek hielp ons eigenlijk niet onmiddellijk verder. Er werd niet verteld wat we verkeerd deden, er werd niet verteld waarom we niet zwanger konden worden. Er werden algemene vragen gesteld: "hoe lang al bezig met proberen zwanger te worden, clyclus regelmaat, operaties gehad, ziektes, ...". Toch was de eerste belangrijke stap gezet. Er zou iets worden ondernomen

Tijdens dit eerste gesprek vielen ook voor de eerste keer de woorden IVF en ICSI. Deze woorden waren best wel confronterend. Zelf had ik daar nog nooit bij stilgestaan en het leek alsof ik er nog niet klaar voor was om deze woorden te horen. Het leek alsof iemand met een hamer op mijn hoofd sloeg. Voor hen zijn deze woorden dagelijkse kost, maar voor iemand die eigenlijk nog niet aanvaard had dat spontaan zwanger worden niet kan kunnen deze woorden "hard" aankomen. En ik wimpelde de woorden dan ook onmiddellijk van me af door te denken "oh maar daar zijn we nog niet hoor".

Na afloop van het gesprek werden afspraken gemaakt voor de onderzoeken en een nieuwe afspraak bij de arts. Twee maand na de eerste afspraak: precies een eindeloos lange tijd. 

 

 

decoration

19:45 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.