28-06-08

Zelfbescherming

De eerste maanden van proberen was ik nog "onnozel". Ik merkte dat ik mijn lichaam eigenlijk niet kende. De pre-menstruatie-symptomen nam ik aan als zwangerschapssymptomen. Vreemd dat je je eigen lichaam eigenlijk niet kent. Gedurende mijn cyclus gaat mijn lichaam elke keer weer veranderen.

Ik herinner me nog goed de eerste maand dat we "geprobeerd" hadden. Ik kreeg naar het einde van de cyclus gespannen borsten (zoals altijd heb ik nu geleerd). Toen nam ik dat aan als een zwangerschapssymptoom. Nu weet ik wel beter. Na de eisprong is er progesteron en die zorgt voor die spanning. Een aantal maanden nadien had ik bij het opstaan en ook nog doorheen de dag last van "misselijkheid". Jullie kunnen het al raden: mijn hoop op een zwangerschap kreeg een flinke boost. Maar ook nu weet ik beter. Mijn lichaam is niet te vertrouwen. 

Ondertussen heb ik geleerd mezelf te beschermen. Te beschermen voor ontgoocheling, voor valse hoop. Van bij het begin van proberen hield ik mezelf elke keer voor dat het niet gelukt zou zijn, dat ik niet zwanger zou zijn. Het verschil met het begin is dat ik het in het begin niet geloofde. Als je het in een weegschaal legt, dan woog toen nog "ja ik ben zwanger op" op ten opzichte van "neen je bent niet zwanger". De balans is geleidelijkaan gaan overhellen naar de andere kant. Gelukkig staat de hoop dat ik zwanger ben ook nog niet helemaal op de grond, is er toch nog een beetje gewicht in deze schaal. 

 

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toch zijn er momenten waarop de balans weer in de andere richting gaat. Tijdens de wachtweek begint de "ja ik ben zwanger"-schaal al meer gewicht te krijgen. Uit zelfbescherming laat ik ze nog niet primeren. Maar o wee, éénmaal één dag overtijd begint ze de overhand te krijgen. Eén keer was mijn cyclus 33 dagen: abnormaal lang voor mij (heb een gemiddelde cyclus van 26 dagen). Toen heb ik het zelfs gewaagd een zwangerschapstest te doen. Maar negatief uiteraard. Toch zolang geen bloed, steeds kans op zwangerschap. Een dag later moest ik op controle bij de gynaecologe. Ook toen had ik nog de gedachte "Zou het kunnen dat ik voor het eerst een "wormje" zie?". Maar onmiddellijk met de zelfbescherming "Nee dat kan niet. De rode duiveltjes zullen juist komen voor je moet binnengaan." Jammer genoeg heeft deze laatste gedachte gelijk gekregen. Tijdens het naar toilet was het inderdaad van dat. Van alle momenten ... grrrr.

Ook een goede maand geleden had ik een opflakkering van hoop. Ook al was ik maar twee dagen overtijd. Op zulke momenten is de ontgoocheling des te groter. En val ik effe weer in een diepe put. Gelukkig zijn er op die momenten sites zoals "de verdwaalde ooievaar". Ondertussen heb ik dankzij deze site een goede band ontwikkeld met een lotgenoot, waar ik regelmatig mijn verhaal tegen kwijt kan. Dank u wel! 

 decoration

 

11:22 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

succes We wensen jullie heel veel geluk.
Wij gingen niet de medische toer op, maar kozen bewust voor adoptie. Hopelijk mogen wij begin 2009 ons zoontje uit Ethiopië verwelkomen.

Gepost door: Geert & Inge | 29-06-08

De commentaren zijn gesloten.