02-02-09

Proloog

Proloog van een nieuw boek: het IVF – ICSI boek.

Afgelopen donderdag moesten we op gesprek bij onze counselor. Dan zouden we te horen krijgen wat ons allemaal te doen staat voor IVF – ICSI. Best wel gek als je nog niet de uitslag hebt van de laatste IUI, maar de fertiliteitsarts had zeer duidelijk gezegd dat we de uitleg in januari moesten krijgen. In februari zou ik immers al moeten starten met de voorbereiding: de suprefact.

We hebben niet lang moeten wachten om bij de counselor binnen te gaan. We werden direct overladen met papieren. Een papier voor balie beneden voor de dag van de pick up. Een papier met uitleg van de gebouwen. Een papier voor de goedkeuring van de mutualiteit. Een papier met telefoonnummers van het CRG.           

Daarna kwam de uitleg over de medicatie. Ik was al helemaal overdonderd door die eerste stapel papieren en moest al goed nadenken welk papier voor wat diende. Maar dat was niets in vergelijking met de uitleg die volgde. Ze sprak van Suprefact (6 keer per dag), Menopur (3 ampullen 1x/dag), Pregnyl (dubbele dosis), Utrogestan en Progynova. Ik dacht ik wordt een wandelende apotheek. En dan hadden jullie het gezicht van mijn man moeten zien. Hij leek altijd maar bleker te worden. En hij keek verschrikt. Hij kon bijna niet anders meer uitbrengen dan “Ik hoop dat je zwanger bent van deze IUI”. Hij heeft dat meermaals herhaald. Maar de reden waarom was dan wel minder lief. Hij zat in met zichzelf, want ik zou nog “viezer” erbij lopen dan nu al het geval is. Hij zag het niet zitten om samen te wonen met een vrouwtje in de menopauze (door de suprefact). Alé, zo erg bedoelde hij het natuurlijk niet en hij zou het er wel bijnemen, maar toch dat was wel de bottom line.

Nadien kregen we nog meer papieren. De zogenaamde contracten. Wat je wil doen met overblijvende embryo’s: wegsmijten, schenken aan andere koppels of voor wetenschappelijk onderzoek. Mogen ze onderzoek doen met je embryo’s, eicellen, zaadcellen van slechte kwaliteit? Ook een hele papierwinkel.

Ik was helemaal overdonderd door het hele gesprek. “Uitkijken naar” werd overgenomen door diepe angst voor wat ging komen. Ik zou het allemaal wel doorstaan. Maar toch was het niet meer zoals voorheen.

Ik nam me voor het allemaal stapje voor stapje te nemen. Eerst uitslag zaterdag afwachten, dan russen afwachten en dan 21 dagen niksen: zalig.

Jullie zijn vast benieuwd of het IVF - ICSI boek effectief zal beginnen voor mij …

 decoration

18:24 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-01-09

Vierde IUI

Terwijl ik dit en vorige blogpost typ, zit ik in de wachtzaal van het CRG. Vandaag is het zaterdag 17 januari 2009, de dag van de vierde IUI. Mijn ventje heeft zijn onderdeel al gepresteerd. Momenteel zijn ze zijn levering aan het bewerken en om 10u30 is het aan mij. Alé, tis te zeggen aan de dame die de zwemmertjes van het ventje bij me zal binnenbrengen.

Het is de eerste keer dat het ventje erbij zal zijn. Het is de eerste keer dat het ook rustig verloopt. Het is een zaterdag. Dat verklaart het allemaal. Het ventje moet geen smoes vinden waarom hij te laat op het werk komt. Dat neemt al heel wat stress weg. En nu kon ik direct meegaan naar het CRG en hij kan bij mij blijven. Misschien brengt dat wel geluk.

 

 

Naar gewoonte nam ik plaats op de gynaecologische stoel. De counselor nam het speculum en plaatste het … ja waar moet ik er niet echt bij vertellen zeker ;-). Direct merkte ze op dat mijn baarmoederhals zich niet presenteerde zoals het zou moeten. Hij maakte blijkbaar een bocht van 90° en het plaatsen van het speculum was zelfs niet eenvoudig. Ze heeft die een paar keer moeten verzetten en dat deed niet echt deugd. Zelfs de stoel werd helemaal gekanteld, zodat ze een goed zicht had op … (vul maar weer zelf in ;-)). De eerste katheter volstond niet om in mijn baarmoeder te geraken. Ok, de andere dan maar. Dat waren we toch al gewoon hé (twee van de drie andere keren was het ook de andere katheter die nodig bleek). Oh … maar deze keer toch meer pijn dan de andere keren. Zo echt vrij sterke ongipijn. Gelukkig niet zo erg als mijn gewone ongipijn, maar toch duidelijk herkenbaar. Ook het inspuiten voelde ik. En het naspuiten van lucht was nu ook niet echt een verwenbeurt.

Maar kom, alles voor het goede doel. De zwemmertjes zijn erin geraakt en dat is het voornaamste. Nu moeten zijn alleen nog hun prooi “vangen”.

Nu is het weer gewoon afwachten en ja natuurlijk de rugbyballetjes opsteken. Keep the thumbs up!

decoration

14:29 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-12-08

Het verdict

Om de ongeduldige bloglezers (knipoog) niet langer op de proef te stellen, hier het vervolg. Vrijdagavond waren de russen in volle glorie geland. Dit betekende dus zondag cyclusdag 2, vroeg uit de veren. Op naar het “buitenverblijfje” (knipoog). Dankzij het nieuwe systeem, zij die echo hebben kunnen nu ook op de tweede verdieping bloed laten nemen, is de rij wachtenden merkelijk ingekort. Dus op een kwartier stond ik terug buiten.

Waar ze anders super vriendelijk zijn en gastvrijheid hoog in het vaandel dragen (dat verwacht je toch ook van een buitenverblijf ;-)), had ik nu een nogal norse verpleegkundige voor me. Iemand suggereerde zelf dat ze vast haar regels had (En dan? Ik ook ;-))))). Maar ok, wij zijn soms ook wel eens minder goed gezind, ik zal het haar maar vergeven.

Om 14u kreeg ik telefoon. Nog nooit hebben ze zo vroeg gebeld. Ik was zo verrast en had mijn GSM niet in onmiddellijk bereik, waardoor ik net te laat was om de oproep te beantwoorden. “Eén gemiste oproep: 02/4778888” verscheen op mijn schermpje. Damn, net te laat. En iets inspreken op de voicemail doen ze niet. Terugbellen bleek onnodig, want ik kreeg volgend bericht te horen “de dienst monitoring is tijdelijk uitzonderlijk gesloten”. Er zat niets anders op dan te wachten tot ze terug zouden bellen. Maar ondertussen ging mijn molen wel al aan het draaien. Het is vast geen goed nieuws. Als ze zo vroeg bellen, is dat toch geen goed teken. Er zullen nog cysten zitten. Gelukkig kreeg ik wat tijdverdrijf, waardoor ik mijn molen toch even kon uitzetten.

Om 18u30 kreeg ik dan eindelijk het verdict. Deze keer kreeg ik een super lieve dame aan de telefoon die me het goede nieuws bracht dat alles er goed uitzag. Ik mocht de volgende dag terug starten met mijn Pergotime. Er verscheen een big smile op mijn gezicht. Ik was super blij dat ik terug in actie kon schieten. En toch is het deze keer niet zoals de andere keren. Deze keer is er minder hoop. Ik ben blij, maar ook bang. Ik geloof erin maar heb minder hoop. Ik begrijp mezelf niet altijd.

Plus deze lieve dame had ook minder goed nieuws voor mij. Omdat bij de vorige inseminatie-ronde mijn follikel al 20mm was op dag 10, moet ik nu al op dag 9 een echo en bloedafname laten doen. Snel gerekend, komende zondag. Lap, weeral een zondag. Weer vroeg uit de veren. Na onderhandeling met de dame aan de telefoon heb ik toch een afspraak om 9u ipv 8u kunnen bekomen. Toch een half uurtje langer slaap. Dank je wel!!! Anderzijds als er een kleine ukkepuk is, zal ik ook vroeg uit de veren moeten. Maar het beeld dat bij het verschijnen van mijn gezicht boven zijn/haar bedje ik verwelkomt word met een brede lach, stemt me goedgezind. Dromen kan toch mooi zijn.

decoration
 

Gisteren botste ik op een wetenschappelijk boek aangaande infertiliteit met een volledig hoofdstuk over endometriose. Ja, hetgeen ik misschien beter niet had gedaan heb ik toch gedaan. Ik ben erin beginnen lezen. Ik wilde weten op welke manier endometriose onvruchtbaarheid in de hand werkte. Conclusie: op elke mogelijke manier. Ze hebben alle processen om zwanger te worden apart bestudeerd en blijkt dat vrouwen met endometriose op alle vlakken minder kansen hebben dan andere “gezonde” vrouwen. Plus, ze hebben de helft minder kans met welke behandeling dan ook. Ok, dat zijn vrouwen met ernstige endometriose ook mee in rekening genomen. Dus er is nog hoop en ik geloof er ook nog in. Ik denk nog steeds dat ik veel kans heb om mama te worden. Maar deze informatie heeft me wel met de voetjes op de grond gebracht (in hoeverre ik dat zelf al niet was). En eigenlijk ben ik ook wel blij met deze informatie. Het geeft de realiteit weer en het is en blijft maar kansberekening. Dus er is ZEKER nog kans voor mij! En er was ook een lichtpunt: operatief behandelde vrouwen hebben meer kans dan niet operatief behandelde vrouwen. Dus alle kansen liggen nog op tafel.

En heel belangrijk extra lichtpunt: Ikke, een vrouw met een vrij ernstige vorm van endometriose (met een partner met minder goede zaadcellen) is zwanger!!!!!!!!! En zo zijn er nog voorbeelden. Ik ga me daaraan optrekken. Het kan en het is mogelijk!!!!

 

Zou mijn angst voor de bijwerkingen van Pergotime, me geholpen heb bij het vergeten van het innemen van deze tablet? Jaja, deze morgen kreeg Bokje een paniekaanval. Bij het lezen van haar eigen bericht op het DVOforum, viel ineens haar Euro “Oeps totaal vergeten”. En direct paniek. Wat nu? Na de eerste paniek doorgekomen te zien en de verschillende mogelijkheden zelf door het hoofd te halen, toch maar gebeld naar het CRG. Een zeer lieve counselor stelde me onmiddellijk gerust: starten op dag 4 ipv dag 3 is niet zo erg. Oef, opgelucht Bokje. Anderzijds zou ik het wel eens willen proberen in een natuurlijke cyclus. Zou ik dit onbewust op die manier willen forceren hebben? Zou mijn angst voor de Pergotime-bijwerkingen me hiertoe aangezet hebben?

decoration

15:04 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-10-08

De tweede proef

De tweede IUI zijn we dus gestart. Van bij het begin voelde ik al dat ik meer hoop ging hebben. Mijn oude ik dook weer goed op tijdens de periode dat ik op mijn russen aan het wachten was. Want ja die stomme Utrogestan is niet alleen een vieze bedoening maar vertraagt in mijn geval de russen ook nog eens. Eens ze er waren was ik kregelig door de russen. Mijn vernieuwde ik kreeg niet zoveel kans. Maar twee dagen na de komst van de russen was de vernieuwde ik er weer helemaal. Zij had gewonnen J.

Dan begonnen de hormoontjes die ik moest innemen te werken. Ik leek terug minder tegen de wrevel op het werk te kunnen. Terwijl ik anders alles gemakkelijk over mij laat gaan, was dit deze keer niet het geval. Ik ging boos en gefrustreerd naar huis. Gelukkig slaagde mijn vernieuwde ik er wel in mijn gedacht niet te vaak bij het “zwanger worden” te houden. Het was moeilijker dan vorige maand, maar het lukte nog wonder wel.

Afgelopen zaterdag, cyclusdag 10, de eerste echo. Ook een ideale dag (ironie!!!); net die dag dat we van ’s morgens vroeg op familie-uitstap gingen. Na wat geregel en wat scenario’s te bedenken is het me toch gelukt naar de echo te gaan, zonder dat de familieleden iets in de gaten hadden.

Voor de bloedafname was ik deze keer extra vroeg. Het fertifabriekje dat vorige zaterdagen er was, was nu helemaal verdwenen. Het was terug het gewone “buitenverblijfje” (knipoog naar, ja jij je weet wel wie ik bedoel): slechts twee wachtenden voor mij.

Om 7u50 zat ik al op het tweede verdiep te wachten voor de echo, waar ik een afspraak had om 8u15. Behalve een koppel wachtenden voor ons, niemand daar te bespeuren. 8u10: nog steeds niemand, bibi begon zich al op te jagen. Want familie kan niet te lang wachten ook hé of ik kwam in de problemen met mijn smoes. Ah gelukkig, even later kwam een jonge, sportief geklede knappe dokter aan. Snel was het mijn beurt.

Ik nam plaats zoals gewoonlijk op de gynaecologische stoel en de dokter begon zowat te mompelen in zijn “hoekje”. Ik begreep er niet veel van behalve dat hij vroeg waarom ik er was (of zoiets toch). Dus ik zei dat ik er was voor de meting van de follikels voor de inseminatie. Hij draaide zich naar mij en vroeg hoe groot ze de vorige keer waren. Ik antwoordde “16mm, 12,5mm en 8mm”. “Ah maar nu zal het geen 16mm zijn want we zijn nog maar op cyclusdag 10” was het antwoord. “Maar dat was de vorige keer ook hé” repliceerde ik. En ja, wat bleek ik had er al één van 20mm. Ik zag de ogen van de dokter groter worden. Ook ik was enorm verrast. Nadat ik hem gevraagd had of het te snel rijpen van de eitjes ook niet een probleem kon zijn, en hij me geruststelde, gaf het me wel een goed gevoel. Zo een groot eitje al, dat moet toch goed zijn?

Toen begon de dokter terug vreemd te praten. Hij sprak dat de follikels aangeprikt zouden worden. Huh? Aanprikken, nee toch, het is inseminatie hé. Hij had zich duidelijk vergist. Na het onderzoek vertelde hij me dat ze me zouden bellen in de volgende dag. Opnieuw huh??? Ze bellen toch dezelfde dag in de namiddag. “Ah bellen ze in de namiddag? Ja dat kan ook. Ik ben gewoon van echo’s ’s avonds te doen.” Gelukkig maakte zijn looks veel goed ;-).

Ja hoor, in de namiddag kreeg ik telefoon dat ik die avond junk mocht spelen, ’s avonds Pregnyl zetten en maandag IUI. Vandaag heb ik dus mijn tweede IUI achter de rug. Het was best wel spannend opnieuw. Ok, je gaat er veel geruster naar toe en iets minder gespannen omdat je weet wat je te doen staat, maar toch merk je de nacht voordien niet zo vast slaapt als anders.

Opnieuw had ik een gekantelde baarmoeder. En opnieuw lukte het niet met de eerste katheter. Zelfs met de tweede was het een gefoefel, maar uiteindelijk lukte het wel. Oef. Deze keer bleef ik de hele tijd rustig en schoten geen rampscenario’s door mijn hoofd. Ik had er alle vertrouwen in.

En dan gaan we nu beginnen aan de twee tergende wachtweken. Ik hoop dat ik ze even goed doorspartel als de eerste keer. Ik hoop dat ik de houding niets verwachten, maar wel hopen kan aanhouden. “9/10 mislukt” moet ik in mijn hoofd blijven prenten!

Maar jullie, mogen me geluk wensen!!!

 

decoration

 

 

 

18:26 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-10-08

Op naar ...

… de tweede IUI.

Ja het resultaat was negatief. De orkaan in mijn hoofd zorgde voor een zenuwslopende dag. Ik kon het niet meer houden. Dankzij de DVO chat, ben ik mijn dag wel goed doorgekomen. Maar een bepaald moment, werd de spanning me te veel. Ik moest bellen. Ik moest weten waar ik aan toe was zodat ik vooruit kon. Vooruit met een zwangerschap of het meest waarschijnlijk vooruit naar een nieuwe poging. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en belde zelf naar het CRG. Eerst rotmuziekje, want alle lijnen waren bezet. Ik voelde mijn hart effectief in mijn keel kloppen. Zeker op het moment ik een vrouwenstem hoorde. En toch bereidde ik me op slecht nieuws voor.

 

En na de eerste zin wist ik al hoe laat het was. Het leek alsof ze rond de pot draaide “Mevrouw u hebt deze morgen een bloedafname komen doen om na te gaan of u zwanger bent?”. Ok, ik wist eigenlijk al genoeg. Ze bleef eerst zo even rond de pot draaien en zei uiteindelijk dat ze slecht nieuws voor me had. Het was negatief. Maar wonderwel, kon ik direct naar de volgende poging uitkijken. Direct vroeg ik naar wat me te doen stond.

 

Ik had geen behoefte om te wenen. Ok, ik was een beetje teleurgesteld, maar de gedachte “9/10 mislukt” had me zeer goed voorbereid. Ik heb geen traantjes gelaten. Ik wilde direct vooruit. Alle moed was er direct terug.

 

Bijna onmiddellijk na het “slechte” nieuws kreeg ik wel zeer goed nieuws op professioneel vlak. En dat heeft me echt wel deugd gedaan. Ik kon met een big smile terug verder de dag door. En dat heeft ook wel gemaakt denk ik dat de tegenslag minder hard is doorgedrongen.

Hoe dan ook, ik heb het steeds beschouwd als een eerste testrit en dat was het ook. Op naar de tweede proef!

 
Moed

 

21:35 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-09-08

En? En? En?

Het lang verwachte vervolg …

Vrijdag verwachtte ik dus nog een telefoontje van het CRG, die me dan zou melden wat me te doen stond. Eigenlijk verwachten is nogal veel gezegd. Ik had een vrij drukke dag; eerst werken, dan nog snel een cadeautje halen voor collega (waar we de volgende dag op bezoek zouden gaan), tanken, hup naar huis om snel snel op te ruimen, want er kwam een zeer goede vriendin langs (een lekkere meidenavond – joehoe). Maar ik wijk af. Door mijn drukke agenda vergat ik het telefoontje en viel ik compleet uit de lucht als ze me belden (shame on me!). Maar ja mijn vernieuwde ik hé ;-). Gelukkig viel mijn Euro toch relatief snel. Ik zou de volgende ochtend een bloedstaaltje mogen leveren. Geen echo deze keer.

Dus zaterdag op tijd uit bed. Ik ging ervan uit dat het allemaal super snel zou gaan. Dat was buiten de lange wachtrij gerekend. Het leek voor even op bandwerk. Het anders zou persoonlijke CRG, werd even in mijn hoofd het “fertifabriekje”.

Zaterdag namiddag rinkelde de GSM opnieuw. Tegen mijn eigen verwachtingen in kreeg ik de melding dat de IUI voor maandag zou zijn. Dit betekende dat ik die avond voor de eerste keer “junk” mocht spelen. Oei, en we gingen net op bezoek. Dus mijn alleereerste Pregnyl spuit zou ik zetten in het toilet van mijn collega. Uiteindelijk lukte het perfect. De spuit was ook niet zo akelig als ik had verwacht en de pijn, wel eigenlijk, was het helemaal niet erg pijnlijk (een zeer lichte prik). Niets om over te klagen.

Zondag op maandag hebben we beiden weinig geslapen. Het is toch best spannend zo een eerste keer inseminatie. Je weet niet zo goed hoe het allemaal gaat gaan, en toch gaan we het tegemoet met de nodige nuchterheid. Ik beschouw het als ons proefje; de eerste keer is een proefronde. Eens alles verkennen hé.

 

De inseminatie zelf was heel spannend. Maar het verliep allemaal relatief snel. Onze counselor kwam me snel halen uit de wachtzaal en begeleidde me naar een kamertje, voorzien van een gynaecologische stoel. Ze liet me alleen achter terwijl ze om ons staaltje ging. Ik vermoedde dat ik mijn broek enzo moest uitdoen maar ze had niets echt gezegd. En dus stond ik daar maar onwennig te wezen. Als ze terug kwam vroeg ze of ik het erg zou vinden moest een studente meekijken. Ja, leuk vind ik dat niet, maar ja moeilijk doen wou ik ook niet. Ik dacht "pffff er hebben er al genoeg gekeken ondertussen beneden zeker. Er kan wel nog eentje bij". Dus stemde ik maar toe.

Er hing zo een gordijn en ik dacht echt dat ik me daar zou moeten omkleden. Ik ging dus naar het gordijn toe staan maar ze deed het niet dicht. Ik had wel niet gekeken naar de gordijngeleider want dan had ik geweten dat het was om de deur te scheiden van de rest van de kamer.

Nu als ze terug kwam zei ze dat het staaltje van zeer goede kwaliteit was. Ah oef, dat was al een opluchting. Ok het ventje had bij de controle ook piko bello zaad, maar ja het is toch leuk om te weten dat het nu ook goed was. Ze toonde me wel het staaltje met onze namen erop, om te controleren of het wel het juiste was hé.

Ik nam plaats op de gynaecologische stoel. Het voordeel van zo een studente te laten meekijken is dat je wel veel uitleg krijgt (bestemd voor de studente maar het is wel leuk om het allemaal mee te volgen). Ze plaatste het speculum (brrr, beetje koud) en onmiddellijk kreeg ik te horen: “uw baarmoeder ligt gekanteld". Een rampscenario floepte al door mijn hoofd. Maar toen ze zei "ik heb u dat uitgelegd hé dat we dan soms een ander cathetertje moeten gebruiken" was ik gerust gesteld. Ze wou toch eerst proberen met eerste catheter. Tevergeefs, maar ja niet zo erg toch. En toen met tweede catheter ging het na wat gefechel toch. Ik voelde het binnendringen, een soort "kramp". En ook tijdens het verder prutsen voelde ik een soort krampen, zo beetje ongi-achtig maar minimaler. En de inspuiting eigenlijk hetzelfde. En na de IUI was het tien minuten blijven liggen. Ze legde me nog uit dat ik diezelfde avond mocht starten met de Utrogestan. En vanaf de volgende dag 3x per dag. De eerste 3 zijn al binnen ;-).

Nu is het gewoon duimen en hopen op een goede afloop. We zien wel. Mijn vernieuwde ik heeft nog steeds het idee “fijn, super fijn, wauw, als ik zwanger ben; is het niet zo, niet getreurd nog genoeg pogingen over ;-)”.

 

IUI

 

20:49 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-09-08

Eggies?

Vandaag de eerste bloedafname en echocontrole gehad na mijn Pergotime stimulatie. Beetje spannend zo de eerste keer.

Om 9u had ik mijn afspraak. Aangekomen mooi op tijd (8u50), onmiddellijk mijn papier en badge in het bakje gelegd. Het zag er goed druk uit. In het lokaaltje waar de bloedafname doorgaat en je nadien moet wachten voor de echo, zat het propvol en ook in de wachtzaal buiten (waar je eerst moet wachten) was er behoorlijk wat volk. Ik dacht "dat belooft".

Terwijl ik zat te wachten kwam er een andere dame naast mij zitten. Ze keek me onzeker aan en vroeg "C'est ici pour l'echografie?". Ik stelde de dame gerust. Na een goed kwartier riepen ze haar naam af, met nog een andere naam. De verpleger mompelde nogal sterk, dus ik wist niet zeker of hij ook mijn naam genoemd had. Het was al 9u15 en dus liep ik prompt mee met de rest. Achteraf denk ik wel dat hij mijn naam nog niet had genoemd, want na de bloedafnames bij de andere twee dames gedaan te hebben vroeg hij mijn naam. Maar het was dan toch tenminste aan mij. Na de bloedafname opnieuw wachten ...

Pas om 9u40 kon ik het kleedhokje binnen gaan. En dan had ik nog de pech dat het mega lang duurde voor het mijn beurt was, want de dame (de onzekere dame) voor mij was een speciaal geval waar ze dus met twee moesten naar kijken. De verpleegkundige die de echo bij mij deed excuseerde zich wel dat ik lang diende te wachten. Maar gelukkig had ik goed in mijn hoofd geprent dat ik ook die tijd zou willen als er bij mij twijfel zou zijn. Dus het was hen al lang vergeven. Alleen met je blote kont op zo een plastiek stoeltje zitten wachten is nu wel niet het leukste dat er is. Nu ja, de echo zelf ook niet hé.

Bij mij verliep de echo super snel. Ze mat eerst de dikte van het endometrium en kon zien op het scherm dat het 6,6mm was (betekenis ??? - dat wordt googlen ;-)). Omdat ik zei dat het de eerste keer was en dat het nogal fascinerend was om te volgen, gaf ze meer uitleg bij de follikels. Eerst ging ze naar de rechtereierstok. Daar had ik één grotere follikel en meerdere kleintjes. De grotere was 12mm, dus nog te klein. Dan op naar de andere kant. Daar waren er twee grotere follikels: eentje van 8,5mm (dus zeker nog te klein) en eentje van 16mm (deze was net iets te klein nog). Als ik het me tenminste nog goed herinner, want het gaat allemaal zo snel. De verpleegkundige zei dat ik vermoedelijk nog een beetje zou moeten wachten. Maar wat me precies te doen staat zou ik pas weten als ze me gebeld hebben van de bloedafname. Dan pas kunnen ze een deftig besluit nemen. De echo en de bloedafname samen maken de puzzel compleet. We zien wel. Maar vermoedelijk moet ik binnenkort terug op echo. En zal er begin volgende week de inseminatie volgen.

decoration

11:34 Gepost door Bokje in Actie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |