30-03-10

Nieuwe fotootjes

Tussen drie en vier maanden

DSCI0087

Canvas 4

Canvas 3

Tussen vier en vijf maanden

DSCI0009

DSCI0022

DSCI0037

10:58 Gepost door Bokje in (Wan)hoop | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-01-10

Foto's Kaan 2 maand

Kaan in berepakje

 

Kaan in maxi cosu

 

Kaan in swing

09:15 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-12-09

Photoshop kiekjes

kaan photoshop

photoshop Kaan 2

 photoshop Kaan 3

photoshop Kaan 6

 photoshop Kaan 4

12:17 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-11-09

Het te consumeren goedje


Op mijn favoriete forum prikkeld mijn idee voor het doopsuiker heel wat nieuwsgierige neuzen. Hihihi, want nee hoor ik loste niets. En het ging in het rond als "het te consumeren goedje", omwille van de keuze voor niet het klassieke doopsuiker.

Het te consumeren goedje zijn dus chocoladecallets geworden, waarmee bijvoorbeeld chocomelk kan worden gemaakt. Of natuurlijk gewoon lekker zo op te eten hé.

Het "gadget" is een geduldspelletje, maar bovenaan het logo van Kaan gedrukt. Het geduldspelletje "past" in het kader van het geboortekaartje.

Dit alles gepresenteerd tegenover een dienblad met foto's, van enerzijds echo's van Kaan en anderzijds ik en het ventje met mijn dikke buik. Om mijn anonimiteit te blijven bewaren heb ik wel onze hoofden wat zwart gemaakt.

 

 

DSCI0048

Geduldspelletje Kaan

20:35 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-11-09

Geboortekaartje

Voorkant: 


Geboortekaartje

Achterkant (kleur klopt niet echt):

Geboortekaartje achterkant

18:22 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-09

Bevalling

Donderdag 22 oktober, de dag voor D-day. De dag dat ik me moest aanmelden op de materniteit. De dag dat ze zouden starten met de inleiding.

In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik direct mijn kamer op de materniteit. Het was vrij druk en dan was ik toch zeker dat ik die kamer bleef hebben.
Rond 21u kreeg ik een inwendig onderzoek: er was nog niets vordering tegenover het onderzoek door de gyn de maandag voordien: nog steeds maar een vingertop opening en baarmoederhals nog stug en dik. Pfff, dikke ontgoocheling, wan tik dacht dat de maandstondenpijn die ik toch af en toe had gehad (ook al was het heel licht) toch iets had opgeleverd. Jammer, helaas, pindakaas.  De vroedvrouw belde mijn gyn op en kreeg zo haar instructies. Ik kreeg toen een eerste capsule opgestoken om mijn baarmoederhals weker en korter te maken. Ze vertelden dat  ik daar vermoedelijk weinig van ging voelen. Mijn ventje mocht gerust naar huis gaan slapen. En ze hadden gelijk; ik heb nog vrij goed kunnen slapen, ook al had ik lichte maandstondenpijn.
Om 6u controleerden ze terug mijn "toestand": nog steeds hetzelfde. Frustrerend. Nu had het toch iets moeten doen. Maar nee, noppes. Toen kreeg ik terug een capsule en een gel vaginaal opgestoken. Toen begon ik het echte werk te voelen. Je zag ook op de monitor de weeën opkomen. Rond 7u was het ventje daar. Ik had de minuten al zitten aftellen, want de pijn begon echt op te komen en ik zag het niet zitten om dat helemaal alleen te doorstaan, maar hem vroeger opbellen vond ik ook “onnozel”. Ik zou hem alleen maar opjagen en veel vroeger zou hij toch niet arriveren want hij had beloofd om op tijd op te staan.
Het begon het echt heftiger te worden. De vroege shift kwam en controleerde me nog eens inwendig. En terug hetzelfde verdict; een vingertop ontsluiting, dus geen vordering. Nu sprak hij zelfs om me eventueel terug naar huis te laten gaan. Ik dacht het helemaal te krijgen.
Maar hij bracht me toch naar de arbeidskamer. Daar had ik echt al heel heftige weeën: om de minuut met pieken tot boven. Eerder de weeën die je op het einde van je arbeid verwacht. Ik pufte ze weg met het zinnetje die mijn collega me had verteld: “deze dag komt nooit meer terug”. Ik had nl geen prenatale cursus gevolgd. Een kleine twee weken voor mijn bevalling had ik met haar nog eens afgesproken en zij had me snel getoond hoe ik moest puffen. Dat had wel geholpen. Ook dacht ik terug aan de zin van een andere collega: “Laat de weeën maar komen, hoe sneller ze komen hoe sneller ik zal bevallen.” Die laatste zin liet ik al snel varen bij de volgende controles. Want ja, de vroedvrouw (man) controleerde me inwendig: nog steeds hetzelfde: een vingertop. Ik dacht te ontploffen. Pfffff. Hij belde mijn gyn op en die stelde voor om nog een infuus met weeënopwekker te geven. De vroedvrouw raadde dat af omdat ik al zo heel heftige weeën had.
Dus de vroedvrouw zei tegen de gyn "Maar als ik ze nu nog iets bijgeef gaat die tegen de plafond plakken van de weeënpijn". Ik denk dat dat ook idd zo zou geweest zijn. Ik had weeën om de minuut en die piekten op de monitor tot zo hoog dat de grafiek het niet meer kon registreren. Even nadien kwam mijn gyn zelf eens kijken. Ze keek naar de monitor en zei "idd, best dat je niets hebt bijgegeven". Ze controleerde ook nog eens inwendig en opnieuw: geen vooruitgang, nog steeds een vingertop ontsluiting. Mijn ventje zei "als ooit iemand later tegen u het woord vingertop zegt, krijg je iets". Het was enorm frustreren om uren af te zien en nog steeds met hetzelfde te zitten als bij binnenkomst. Voordien had de vroedvrouw al eens gepolst naar mijn wens tot epidurale. Oorspronkelijk had ik gezegd dat ik het wel zou afwachten. Maar ondertussen zag ik het totaal niet meer zitten. Dus zeiden de gyn en de vroedvrouw beiden dat het geen zin had te wachten als ik ze toch zou nemen. De vroedvrouw regelde alles voor de epidurale en ik kreeg ondertussen een infuus en werd in afwachting van de anesthesist en zijn team die alles in het OK klaar zetten in de douche gestoken om de weeën beter op te vangen. Het hielp wel wat, maar de weeën waren nog steeds best heftig. Tegen dat ik uit de douche kwam, kon ik naar beneden. Onderweg werd ik heel goed begeleid: de vroedvrouwen hielpen me puffen en stimuleerden me door te zeggen dat ik het goed deed. Ook al veranderde dat niets aan de toestand, ik voelde me er beter door. De pijn was natuurlijk nog steeds hetzelfde maar toch.
De epidurale ging erin om 11u. Ik voelde daar zo goed als niets van, doordat de weeën zo heftig waren overtroffen die de pijn van de prik. En wonder boven wonder vond ik vrij gemakkelijk om stil te liggen tijdens een wee. Daar had ik het meeste schrik voor. Maar dankzij de stimulatie van de vroedvrouw ging dat goed.
Boven werd ik nogmaals inwendig onderzocht en rarara nog steeds hetzelfde. Toen zei de vroedvrouw dat het misschien wel kon uitdraaien op een keizersnede als het zo bleef. Ik negeerde dat bericht heel bewust. Daar wou ik niet aan denken.
Bij het volgende inwendige onderzoek brakenr mijn vliezen spontaan. Dat was toch al iets. Ik kreeg een blaassonde, een bloeddrukmeter, monitor. En de pijn was plots weg. Ik voelde me een ander mens. Het was een wereld van verschil. Ik voelde de weeën nog steeds en ik voelde mijn buik nog steeds opspannen, maar deze keer zonder pijn. Oef!
Het ventje was denk ik ook blij, want die had de hele tijd moeten observeren hoeveel pijn zijn vrouw had, zonder echt veel te kunnen doen. Hij hielp me wel op zijn manier: het aanbieden van zijn hand die ik ernstig knijpte, hij masseerde mijn rug door bolletjes te maken. Maar veel meer kon hij jammer genoeg niet doen.
Nu kon ik nog een beetje genieten van de televisie en verder nog wat proberen te slapen voor het grote werk zou beginnen. Ondertussen kreeg ik ook geen eten: enkel druivensuiker.
Om 13u kwam mijn gyn nog eens controleren. Ze deed een inwendig onderzoek en wonder boven wonder: 4cm. En ze zei "oh ik kan het zo losmasseren, ik zit al aan 7cm". Oef, eindelijk vooruitgang en direct goed. Wauw. Iedereen was verbaasd, want dat hadden ze niet verwacht.
Rond 14u werd nogmaals inwendig gecontroleerd en deze keer 8cm ontsluiting. Een uur later had ik 10 cm ontsluiting. Ik dacht nu begint het echte werk. Neen, hoor; Ik moest rechtop gaan zitten om de baby te laten zakken en persdrang te krijgen. Want ja, dat had ik niet. Om de zoveel tijd kwamen ze vragen of ik al persdrang had en telkens was het antwoord neen. Mijn ventje begon er al mee te grappen: ze kunnen zo nog tot morgen komen vragen. Uiteindelijk mocht ik om 16u15 toch proberen te persen. En toen besloot de vroedvrouw mijn gyn erbij te halen. Een uur heb ik geperst. Ik had geen prenatale oefeningen gedaan maar ze zeiden dat ik het heel goed deed. En ik had dan nog pech dat ze niet lang bij me konden blijven want er waren 5 bevallingen op die dag. Dus geen tijd om iedereen super bij te staan. Maar ze moesten het me maar één keer uitleggen en het lukte als een niets. Alé ze zeiden toch dat ik het heel goed deed. Ikzelf zag geen vordering. Ik hoorde hen soms wel zeggen dat ze het haar al zagen. Maar zelf merk je daar niets van.
Kaan had het wat moeilijk om die ene bocht door te komen. De vroedvrouw hielp door bovenaan mijn bed te gaan zitten en te duwen op mijn buik. Iets wat ik vooraf had uitgemaakt voor mezelf dat ik dat niet wilde. Maar op dat moment lijk je alles toe te laten. En eigenlijk was het niet zo erg. Ik kreeg ook een knip. Blijkbaar was het nodig, volgens het ventje toch ook. Het is best wel een grote geworden. Maar ik voelde daar niets van. Toch niet op dat moment. Even later kwam zijn hoofd tevoorschijn. Het was eigenlijk best een raar zicht. Enkel zijn hoofdje zien. Een beetje wit en de gyn draaide aan het hoofd alsof het niets was. “Ah nee het is in de andere richting” en hop met het hoofdje de andere kant op. Nog een kleine duw bij en …
En uiteindelijk leverde al het werk de geboorte van ons zoontje Kaan op. Joepie!!!! Eindelijk.
Hij werd op mijn buik gelegd en dat gevoel is onbeschrijflijk. Het is zo zalig. Het is fantastisch. Woorden schieten eigenlijk tekort om dat gevoel te beschrijven. Het is gevoel dat ik iedereen gun. En zelf zou ik het heel graag opnieuw beleven (maar dat is voor later).
Tranen van geluk komen boven. Je vergeet alles wat ze verder beneden doen. De nageboorte, het dichtnaaien van de knip, ... alles gebeurde zonder dat ik erop lette. Ik kon alleen maar naar mijn zoontje kijken. Ik had blijkbaar wel veel bloed verloren bij de nageboorte want de gyn commandeerde onmiddellijk extra stollingsmiddelen bij en vertelde me ook dat ik ervan misselijk kon worden. Dat laatste was niet het geval.
Voor ik het wist was mijn gyn weg, want de volgende was klaar om te bevallen en ik lag nog met de benen in de beugel en hoorde die vrouw roepen bij het persen.
Naar het schijnt zijn 3 vrouwen bij dezelfde gyn bevallen op drie kwartier tijd. Een uur nadien was de vierde aan de beurt en om 23u een vijfde. Het was een "vruchtbare" dag.

DSCI0013

12:57 Gepost door Bokje in Roze bril | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-11-09

Afscheid

Donderdag 22 oktober: Onze zoon had nog steeds geen teken gegeven om spontaan de nieuwe wereld te verkennen. We konden er niet meer onderuit. Hij zou “geforceerd” ter wereld moeten komen.

Voor mij was het dan ook de dag om definitief afscheid te nemen van mijn bollende buik. Ook ik leek er nog niet klaar voor. Mijn klein ventje was nu nog helemaal voor mij alleen. Wilde ik hem wel al delen met de rest van de wereld? Het afscheid viel relatief zwaar. Maar van zenuwen was nog geen sprake. Dit getuigt het tijdstip waarop ik mijn koffer pakte: 19u, terwijl ik om 20u verondersteld werd mij aan te melden op de materniteit.

Snel nog een warm bad in en nog een laatste aanblik op mijn zwangere naakte lichaam. Een dikke aai over de buik.

Bij het avondeten om 19u30 bleken zowel bij mij als mijn man toch de zenuwen op te komen, want beiden moesten we onze sandwiches in onze magen proppen. Eens we in de auto onderweg naar het ziekenhuis zaten leken de zenuwen weg te ebben, of was dit maar schijn, waren ze gewwon niet voelbaar?

Baai baai dikke buik … maar WELKOM mijn klein ventje!

DSCI0148

 

13:54 Gepost door Bokje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende